Herkesin zor zamanları olmuştur. Asla geçmeyecekmiş, gözyaşların neredeyse iliklerden taşacakmış gibi olan zamanlar. Aşılınabileceğine ihtimal verilmeyen zamanlardan bahsetiyorum.
Sonsuza kadar acı çekecek gibi, sanki gülmeyecek gibi. Her şeyin sonu gelmiş gibi ve artık hiçbir şeyin eskisi gibi umurda olunmadığı zamanlar. Kapana kısılınmışçasına güzel şeylerin olunmayacağına inanıldığı zamanlar.
Herkes gibi bende bir ışık aradım. Karanlığıma aydınlık olabilecek herhangi bir şey. Ne olursa olsun. İçimdeki asla mutlu olamayacağım hissine rağmen direnen o güçlü umut duyguma dayanarak.
Umut. Diğer duyguların ağırlığını hafifletebilen tek his. Ve o his olmasaydı şu ana kadar çoktan vazgeçmiştim. Arkadaşlarımdan, ailemden, evimden, güzel herşeyden , kötü herşeyden.
Kendimden.
Ama sabrederek umudumla tanıştım. Bomboş hissettiğim zamanlarda bile dizlerini kendine çekip bir köşemde oturan umudum sayesinde.
Umudum gerçek oldu.
En beklemediğim zamanda. En beklemediğim yerde. En beklemediğim anda. En beklemediğim kişiyle.
Çağan Siper.
Çağan Siper benim umudumdu.
