Voor Alles

~Hoofdstuk 1~

Als je had gedacht dat leven altijd rozengeur en maneschijn ging zijn dan kom ik het nu voor je verpesten.
Want nee dat is het niet , leven is niet perfect en dat zal het ook nooit worden of zijn.

Ik dacht dat men leven eindelijk ging beteren toen ik Ruard ontmoette. Maar ik had het fout..
Het werd steeds meer en meer een puinhoop.

En zie me nu hier zitten men handen in verbanden gerold zodat ik men vuisten niet meer kan ballen. In een geïsoleerde kamer met matrassen als muren zodat ik me nergens aan zou kunnen pijnigen.

Gestoord vind je niet?

Men korte tot aan men schouders bruine haren plakken zweterig aan men gezicht. En ik voel gewoon dat men grijze ogen dof staan. Dit ben ik nu Margot en dat zal ik morgen nog altijd zijn. Maar Vincent niet Vincent is weg..weg voor altijd en dat is mijn schuld..

Ik zie bloed op het verband rond men handen en grom als reactie.

Waarom moest het nu weer beginnen met bloeden? Waarom?

Woede borrelt zich weer in me op , het stroomt heel men lijf door. Ik probeer men vuisten te maken maar dat lukt niet het domme verband zit in de weg.
Ik zou ergens tegen aan willen schoppen maar dat zou geen effect hebben.

Wat zou Ruard nu doen?
Wat zou hij tegen me zeggen?

Argh waarom is dit verdomme zo frustrerend!?

Een regen van schreeuwen en slagen op men hoofd vervolgd.

Tot er door de speakers klinkt "Kalm aan Margot" natuurlijk die oude man zit er weer.

Uitgeput liet ik me vallen op de matrasbedekte vloer. Gedachten , gezichten , herinnerringen vlogen men hoofd door. Even sloot ik men ogen "Ik moet alles even op een rijtje zetten".

Het begon allemaal toen Vincent hechter begon te worden in onze vriendengroep. Die bestond uit Jim , Olivia en ik.

Jim en ik waren al vrienden sinds de kleuterklas twee handen op één buik.
Toen we klein waren gingen we elke zaterdagnamiddag op wandel.

We mistten het nooit alleen één keer toen hij zijn been had gebroken en van zen moeder het huis niet uit mocht.

Maar nog steeds zijn Jims en ik zaterdagnamiddagen gevuld met een wandeling.

Olivia ken ik twee jaar ze woont een paar huizen verderop. Op een dag belde ze aan omdat ze vermoedde dat haar hond Milo in onze tuin zat.

En dat was zo de Franse buldog zat rondjes te lopen in onze tuin en kwam knorrend van plezier terug mee met Olivia.

Later kwam ze samen met haar moeder en kleine broertje Ruben thee drinken. Haar moeder vertelde dat ze verhuisd waren tijdens de kerstdagen zo had de straat er een nieuwe witblonde familie bij. Heel hun familie heeft witblond haar en helder blauwe ogen , ze vallen wel op in een straat vol donkerharigen. Maar ik had er ook wat aan ik had er een nieuwe vriendin bij.

Gelukkig kon ze het goed vinden met Jim anders was het voor mij een hel geweest. Al snel werden Jim , Olivia en ik een hecht groepje.

Elke zondagavond zaten we samen in Shootstar een gezellige tearoom waar veel mensen van onze leeftijd zitten.

Iedereen had zijn zelfde drankje Olivia had altijd een Vannillemilkshake met kleine stukjes witte chocolade dat vond ik altijd bij haar lange haren passen. Jim had altijd een caramelkoffie met extra slagroom. En ik al sinds ik me kan herinneren een capucinno met een half klontje suiker.

Zo was het altijd al geweest voor dat de puinhoop zich vormde voor alles.
Voor Vincent voor Ruard..