DİEt

BÖLÜM 1

Her zaman ki gibi okula gitmek için sabah erkenden kalktım. Elimi yüzümü yıkadım kahvaltımı yapıp dişlerimi fırçaladım ve üstümü giyindim. Daha sonra boy aynasının karşısına geçerek nasıl göründüğüme baktım. Ayrıntıları düzenlerken bir şey farkettim.
Yine kilo almıştım. Acaba kaç kiloydum. En son 3 ay önce tartılmıştım ve 48 kiloydum, hemen dolabımın yanına koyduğum tartıyı aldım ve tartıldım, olamaz 51 kiloya çıkmıştım. Tamam 3 ayda 3 kilo almam belkide benim için çok normaldi, gerçekten yemek konusunda çok vurdum duymaz biriydim. Sanırım artık diyet yapma zamanı gelmişti.

Yine okula gelmiştim. İnsanların bana tuhaf bakışları hiç çekilicek gibi değildi. Ne kadar şişman göründüğüme baktıklarını biliyordum ve bu beni çok rahatsız ediyordu bir an önce zayıflamam gerekti derken en yakın arkadaşım Lara yanıma geldi. "Günaydın Debby" bazen onun bana dalga geçici bakışlar attığını düşünüyordum çünkü o gerçekten çok zayıftı ve çok güzeldi ama o benim en yakın arkadaşımdı ve böyle iğrenç bir şey yapacağını düşünmemeliydim. Moralimin bozuk olduğunu ona belli etmeden karşılık verdim. "Günaydın"
"Bu okul çıkışı gezelim mi?"
Gezmelimiydim yoksa eve gidip skuat mı yapmalıydım? Sanırım bunun cevabı çok belliydi kesinlikle eve gitmeliydim. 1 ay kendime zaman ayırıp zayıflamalıydım. Gerçekten lara'yı çok kıskanıyordum ve onun gibi olmak istiyordum. Ona soğuk bir yüz ifadesi ile "olmaz! Bu okul çıkışı çok işim var siz gezin."
"Noldu sana Debby? Halsiz ve yorgun gibisin." Bunu anlamaması gerekiyodu öğrendiğinde benimle dalga geçicek diye çok korkuyordum
"Yo, sadece uykum var."
"İyi, peki."
Diyip sınıfa girdi bugün kantinin yüzünü görmek istemiyordum.
Artık kalorisiz ve yiyecekleri azaltarak yemeliydim ilerleyen günlerde daha çok azaltırdım.

Bu okul çıkışı hemen eve gittim. odama girip hemen tayt ve ince bluzumu üstüme geçirip skuat yapmaya başladım bunu yaklaşık yarım saat boyunca yaptım. Hemen ardından tartılma gereği duydum bugün okulda hiçbir şey yememiştim. Tartıldığımda hala 51 kilo olduğumu gördüm. Çok üzülmüştüm ama bu daha ilk gündü, eminim ki çok zorlarsam 2 haftada 1 kilo verebilirdim. Az sonra annem bana seslendi. "Debby, hadi gel akşam yemeği hazır." Akşam yemeğini yememem gerekiyordu. Pek yalan söyliyemiyordum ama titrek bir sesle, "Anne ben okulda yedim aç değilim." diye bağırdım. Hemen odama geldi ve inanmamış bir ifadeyle "Ne yedin?" Diye sordu. "Sandiviç ve pepsi!"
"Peki, sen neden terlisin böyle ve kızarmışsında noldu?"
"Şey, skuat yapıyodum."
"Neden?"
"Beden hocası ödev verdi."
"Beden hocası evde skuat mı yapın dedi?"
"Evet"
"Tamam, erken uyu sabah erken kalkıcaksın."
"Olur"
Bu sefer kolay atlattım ne zaman yalan söylesem anlar ve inanmaz bu sefer inanma taraftarı olduğu için çok şanslıydım.

*zayıf olan herkes güzeldir.*