Nothing Lasts Forever

A/N: Hello guys! First time ko pong gumawa ng story na ipinublished ko so pagpasensyahan na po kung pangit ang mga words na ginamit at pagkakatype. Kung may mga typo's man, sorry po pero asahan niyo magiimprove rin po akl at mas magiging maayos na so hope you'll like and enjoy it! Thank you very much!

The Prologue is here!👇
Thank you!

~•~•~•~•~•~•~•

              
                        

Prologue

"A-ano ang s-sinabi mo?"nanginginig at tila walang humpay na lumuluhang sabi ko dahil sa aking nalaman.

"I'm s-sorry Ms.C-czarie"  utal-utal na sabi ng aking kausap at tuluyan nang pinatay ang tawag.

'B-bakit?'
'Bakit ngayon pa?'

"Arrrggghhhhhh!!!" lumuluhang
sigaw ko. Hindi ko na alam ang gagawin ko bakit sa rami ng dahilan bakit yun pa? Ganun na ba ako kasama? Wala naman akong ginagawang masama para magkaroon ako nang ganitong klaseng problema?

'Fvck! Damn! Bakit ngayon pa?'

Maraming tanong sa isip ko na tumatakbo ngunit natigil lamang ito nang nagsalita na siya.

"C-czarie" banggit nya sa pangalan ko at dito ako tuluyang napahagulgol dahil na rin sa pagdaan ng sakit at galit sa kanyang magagandang mata.

'Alam na rin pala niya'

'At Sa tingin ko mamimiss ko ang pagbanggit niya ng aking pangalan'

"Czarie, I'm s-sorry i didn't know." nanginginig niyang sabi dahil na rin sa kanyang pag-hikbi.Ngayon ko lang siyang nakitang ganito umiyak at humihikbi pa siya. Mas nasasaktan ako na nakikita siyang ganiyan.

Lalapit pa lang sana ako sa kanya upang siya'y aking yakapin na siya'y nagsalita na siyang nakapagpatigil sa aking akmang paghakbang.

"S-stop. Stop, Czarie please." ngunit di ko siya pinakinggan humakbang pa rin ako ng dalawang beses ngunit hahakbang nasa ako para siya'y aking mayakap na nang sigawan niya ako
"I said fucking stop Czarie!" sigaw niya. Nagulat pa ako dahil never niya pa akong nasigawan nang ganito.

"B-but w-why?" nauutal man ngunit natanong ko pa rin at hinhintay ang kanyang sagot.

"I...I'm--"di na niya naituloy ang kanyang sasabihin nang bigla nalang siyang tumakbo at iniwan akong mag-isa sa ilalim ng ulan na hindi ko man lang napansin dahil sa sakit na nararamdaman.

Nang tignan ko siya na tumatakbo nalaman ko na ang dahilan kung bakit hindi niya na natuloy ang kanyang sasabihin dahil alam ko rin naman sa sarili kong malinaw na malinaw na ang dahilan.
Kaya wala akong nagawa kundi kimkimin ng mag-isa ang sobrang sakit na nararamdaman dahil sa nangyari.

'Sana. Sana tama nga ito. Sana.'

"I think this is the last."  saad ko na may kasama pang tawa na puno ng pait.

'Goodbye, baby'

****************

No part of this story may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods without the prior written permission of the author.

This is a work of fiction.Names, characters, places, and events are fictitious, unless otherwise stated. Any resemblance to actual person, living or dead and also actual events is purely conincidental.

PLAGIARISM is a crime.

©ALL RIGHTS RESERVED 2018