Ayağa kalktığım nadir anlardandı aynaya baktığımın... karşımda gördüğüm ben değildim solmuş bir yüz , kurumuş bir dudak ve boş boş bakan mavi gözler....
14 yaşımda daha küçükken ailemi kaybetmiştim abim ve ben kalmıştık o yaşlarımda ne kadar büyük görünsem de bu yaşadıklarım ağır gelmişti o zamanlar babaannem ve dedem bizi yanına almıştı 16 yaşıma geldiğimde o kara günle karşılaşmıştım...
Okuldan çıkmış babaannemlere doğru gidiyordum abim beni ne kadar almak istesede izin vermemiş küçük olmadığımı söylemiştim abim tamam dikkatli gel demişti ben ise salak gibi ıssız sokağa girmiştim arkamdan ayak sesleri gelmeye başlayınca aldırmamış devam etmiştim ama gülme sesleri gelince biraz hızlanmıştım ama hala koşmuyordum sonra ise biri belimden çekti şok olmuştum ama bir tane genç çocuk ilk sözel taciz yapsada sonra cinsel taciz yapmaya başlamıştı sonra ise tecavüz etmişti...
O gece çığlıklarım ve yalvarışlarım sokağı doldurmuştu ruhumu hemde kızlığımı kaybetmiştim hayatımın sonunu orada yaşamıştım sonra kalktığımda abim başımda ağlıyordu biliyordu tecavüz edildiğini hayatımın kaydığını biliyordu ama susuyordu sonra ise birini beni takip ettiğini rüyalarımda o anı tekrar görüyordum ...
Çok güvendiğim abim beni deli zannedip beni rehabilitasyon merkezine kapatmışlardı çünkü beni deli zannediyordu ben deli değildim yalvardım ona ilk defa orada konuşmuştum 'lütfen abi bırakma korkuyorum..' o ise beni dinlememişti kapatmıştı buraya en son 1 yıl önce gelmişti gelmemesinin nedeni ise benim çünkü ona en son geldiğinde son defa konuşarak 'benim abim yok şimdi git ve bir daha gelme ' dedim ondan sonra gelmedi oysa içim lütfen gel artık diye haykırırken o gelmemişti ...
Her günüm ilaçla geçiyordu o günden sonra hiç konuşmamıştım konuşacak kimsemde yoktu aynada gördüğüm kız çok kötüydü ruhunu kaybetmişti bu tablo insanın içinin kararmasına neden olurdu hemşireler benim iznim olamadan pencerleri açmıyorlardı o yüzden karanlık loş bir ortam oluşuyordu yatağımda oturur gün boyu duvara bakardım hiç bir zaman gözümü oradan çekmemiştim çekersem gene o anı görücektim ...
Kapı tıklandı ve içeri hemşire girdi beni ayakta görünce bana şaşkınca baktı bende ona boş bir gözle bana bakıp hayatımda belkide ilk defa duyacağım şeyi söyledi
' Min-cha abiniz ve arkadaşları geldi '
ne diyeceğimi bilmiyorum boş boş bakıp yavaşça yatağa geçtim o sırada kapı açılmış bir kaç tane ayak sesleri içeriyi doldurmuştu ben ise yatağımdan karşı duvara bakıyordum o sırada 1 yıldır sesini duymadığım her gün özlediğim insanın sesini duydum ama duymuyormuş gibi yapıp hala duvara baktım ..
" kardeşim bak ben geldim "
O sırada soğuk ellerim onun sıcaklığıyla can bulmuştu ama hala ona bakmadı eğer bakarsam bir daha giderse kaldıramazdım
" biliyorum kardeşim seni çok üzdüm belki hiç buraya getirmemeliydim seni "
Bunu keşke gittiğim gün anlasıydı ama anlamadı yaşadığımı belkide öldüğümü bildiği halde beni anlamadı biliyordu işte eğer oraya gidersem ölüceğimi biliyordu ama sustu deli olduğumu düşündü deli bir kardeşle napıcam diyip sustu
" Bana bak kardeşim çok özledim o mavi gözlerini hatırlıyor musun? annem ve babam vefat ettiğinde bana ' ağlama kara gözlüm hem ben varım' demiştin ama bu sefer sen ağlamıştın o gün canım yandı benim senin o mavi gözlerinden yaşlar düşmesi benim canımı yaktı bana abi deyişini özledim kardeşim bana canım abicim demeni özledim neden konuşmuyorsun "
Peki benim ruhsuz kuru dudaklarımın arasından bu isim bu harfler çıkabilir miydi sadece sustum ama bir cesaret yavaşça başımı abime döndüm...
O kara gözleri , siyah saçları , sert bakışları ve onun aksine yumuşacık bakan gözleri ne kadar özlediğimi şimdi anladım ne kadar sevmesemde o benim abimdi ama ben konuşmuyordum bir umut gözlerime baktı ama bendeki boş bakışları görünce sustu aynı o gün ki gibi ...
sonra ise içeriyi taradım tanımadığım altı yüz vardı onlardan da gözlerimi alarak karşımdaki duvara baktım konuşmadım beni bırakıp giden biriyle neden konuşuyayım ki komidinin üzerindeki kağıdı alıp üzerine 'ben sana abi demeyi buraya geldiğimde bitirdim ve ben ölüyorum abi ben ölüyorum ' yazdım abim ise bunu okudu sonra ise dolu bakışlarını bana çevirdi ve gitmeden önce son bir kez fısıldadı
" ölmek sana yakışmıyor kardeşim "
İLK VE FARKLI BİR KONU UMARIM BEĞENİRSİNİZ
SEVGİLERLE...
FAN G
