Kaderini ciziyordu yine insan, bir yerlerde... Bazen nedenli bazen nedensiz yere. Bazen kendine acırken, bazen mutsuzluktan ölürken. Ve yine biliyordu insan ki; kendine en buyuk zarari bazen yine kendi veriyordu. Savasi hep kendiyleydi. Ugrasilacak onca sey var iken, hayat bir sekilde amacsiz da gecebiliyor iken ne demeye buna gerek vardi ki? Üstelik kendinle savaşıyorsun! Baksana etrafına! Herkes mutluluktan geberiyor(!) O kadar mutlular ki surekli ispatlar şekilde yaşıyorlar. Sen ne yapıyorsun ha? Yine evde oturup dertleniyor musun? Bak dostum bu cok sacma!
Evet cogu insan da kendine kendine sorar bazen. Ne kadar sacma degil mi? Dert de biz de, derman da bizde. Akil da bizde, delirmek de elimizde.
Yasarken bu dunyayi insanlar umarsizca, dert etmek de sen de, koyverip gitmek de. Savas da sende, baris da sende.
Dunya kanmaya degmeyecek kadar kisa ve degersiz iken, sevin sevilin...
Dert etmek ne diye bu tarlayi?
