ကြၽန္ေတာ္တို႔နွစ္ေယာက္ရဲ႕ဇာတ္သိမ္းဆိုတာ
ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးခဲ့တာပါ..
Wu YiFan....
–-----------------------------------------------------—
"Chanyeol...မျပန္ေသးဘူးလား...''
ထိုင္ေနရာကေနေမာ့ျကည့္ရင္းခပ္ယဲ့ယဲ့ျပံဳးျပမိေတာ့ Yixing Ge က
စိတ္ဆင္းရဲသြားရသလို သက္ျပင္းခ်ေလသည္...။
"ခဏေနရင္ ဒီနားမွာဘယ္သူမွ႐ွိေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး... မင္းတစ္ေယာက္ထဲျဖစ္ေနလိမ့္မယ္.
ငါနဲ႔ျပန္လိုက္ခဲ့ပါလား...''
"Ge.....''
"အင္း...''
"Fan Fan က ၈နာရီခြဲေလာက္ဆိုရင္
သူေရာက္လာမယ္လို႔ေျပာတယ္...''
"ကြၽတ္...''
ထိုစကားကို အခုခ်ိန္ထိယံုေနေသးတာလားဟု ေမးေနခဲ့ေသာမ်က္ဝန္းေတြဆီမွ
အၾကည့္တို႔ကုိလႊဲဖယ္လိုက္မိသည္....။
တစ္ခါတစ္ရံ အမွန္တရားတစ္ခ်ိဳ့္ကို
မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ထားႏိုင္ျခင္းဟာ
အနည္းငယ္ေတာ့နာက်င္ရသက္သာေစသည္...။
ဆယ္နာရီကိုၫႊန္ျပေနၿပီျဖစ္ေသာ
နာရီကိုငံု႔ၾကည့္ကာ Geစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္စုတ္သပ္ေနခဲ့သည္....။
"ထေတာ့ Chanyeol...
ျပန္မယ္...''
အနည္းငယ္တင္းမာေနေသာ အသံနဲ႔အတူ
လူပါထရပ္လိုက္တာမို႔ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္းပန္ရိပ္ေတြနဲ႔ေမာ့ၾကည့္မိသည္...။
"ထေတာ့...''
အံႀကိတ္ၿပီးေျပာသံအဆံုးမွာ ကြၽန္ေတာ့္လက္ေမာင္းကိုပါဆြဲထူလာသည္...။
ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွကားေသာ့ကိုဆြဲထုတ္ေနသည့္ Ge မ်က္ႏွာကအေတာ္တင္းမာေနသည္မို႔ ကြၽန္ေတာ္ေစာဒကမတတ္ရဲေတာ့ပါ....။
ကားတံခါးကိုကိုယ္တိုင္ဖြင့္ေပးၿပီး
ကားစက္ႏိႈးၿပီးခ်ိန္ထိ ထိုေနရာမွာ
ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကလြဲ၍ မည့္သည့္လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ ႐ွိမေနခဲ့ပါ...။
