My Super Hero

3. (Wie kan ik nu nog vertrouwen?)

dit is alweer het laatste hoofdstuk, voor nu dan. Het verhaal was een opdracht voor school. Misschien dat ik in de toekomst nog meer ga schrijven en dus verder emt dit verhaal. lol toekomst klinkt echt raar... alsof ik straks in een tijdmachine stap en WOESHHH een week later er uit stap lol. rare gedachten. leest iemand die voorwoorden eigenlijk wel? ik eigenlijk nooit.

nou ja, lees vooral dit verhaal en vote dan ben ik blij en ik weet dat jullie mij graag blij maken ;D

Er zijn al 3 weken voorbij sinds het incident met de zwerver, tussen Thomas en mij gaat het super, en tussen Jo en mij gaat het redelijk, we hebben het nooit meer over die dag, dat zij zo laf weg rende en mij in de steek liet.

We winkelen zoals eerst bijna 3 keer per week, alleen doet ze wel raar.

Mijn telefoon gaat, het is Thomas “hooi” “hey” “leuk dat je belt, alleen ik heb het druk, ik ben aan het werk” zeg ik met een lieve stem, ik wil hem natuurlijk niet afschrikken “Oke ik wou alleen even zeggen dat ik van je hou, en dat je mijn alles bent” met een glimlach van oor tot oor zet een fles ketshup in het schap bij de supermarkt waar ik werk “Ik hou ook van jou liefie, maar ik moet nu ophangen, mijn baas komt er aan, doeeg” “Doei” ik hang op en stop mijn mobiel weer weg, hij is zo lief!

“Jij bent blij zeg!” zegt Ryan, hij werk hier ook, we werken hier al 2 jaar, ik wou graag werken maar ik durfde niet, hij beloofde om bij me te blijven, als we samen zouden gaan werken,  en die belofte heeft hij tot op de dag van vandaag gehouden. “Thomas belde net” zeg ik met een blije plagerige stem, Ryan begint te lachen “Oke leuk, kom we hebben pauze zet die ketshup straks maar neer. Hij pakt me bij mijn hand en trekt me mee.

Aan het eind van onze vermoeiende werkdag staan Ryan en ik bij onze fietsen “Taylor, dit wil je niet horen ik weet het, maar, die Thomas is niks voor jou, je kan veel beter krijgen geloof me, het is een eikel” ik ben geschokt en woedend, hoe durft hij dat te zeggen! Ik ben gelukkig met Thomas, hij probeert het gewoon stuk te maken “Hou je er buiten! Je kent hem niet! Het is een schat! Je bent gewoon jaloers omdat jij nog steeds geen vriendin hebt! Je bent zelf een eikel!” schreeuw ik, ik pak mijn fiets en rij weg, zo snel als ik kan ik wil niet dat hij ziet dat ik tranen in mijn ogen heb. Hij heeft me echt gekwetst!

Eenmaal thuis doe ik meteen nieuwe mascara op, waarschijnlijk wil Thomas wel weer afspreken.

Na het eten merk ik dat ik een sms heb gekregen van Joanna ‘Kom om half 8 naar de Hema, ik wil je iets laten zien, je vind het vast leuk!’

‘oke, ik zie je daar’ sms ik terug, waarom wil ze opeens met me afspreken?

Allemaal vragen gaan door mijn hoofd, waarom heeft Thomas nog niet ge-sms’t, normaal smst hij me altijd rond deze tijd, het is tenslotte vrijdag.

Rond kwart over 8 vertrek ik, ik besluit te gaan lopen, ik heb geen zin om weer mijn fiets te pakken.

Ik heb een raar gevoel, alsof er iets mis is.

Met tegen zin loop ik de hoek om.

Ik zie Thomas staan, met zijn rug naar mij toe, ik ben opgelucht dat ik hem zie.

Het nare onderbuikgevoel is meteen weg. “Hé Thomas!” roep ik. Hij reageert niet.

Ik ren op hem af. Dan zie ik dat Jo er ook is, aan het zoenen met mijn vriendje.

Ik schrik, tranen prikken in mijn ogen. “W..wat heeft dit te betekenen” zeg ik verward.

“Nou, ik zoen met Thomas, dat wou ik je laten zien” Zegt Jo, met de zelfde stem die ze altijd gebruikt om me de mond te snoeren. “maar… waarom?!” “SNAP JE DAT DAN NIET?! Jij kleine kleuter, ik wou gewoon van je af, en dit leek me echt perfecte moment!” ze lacht gemeen, de heks uit sneeuwwitje is net een lieve kitten vergeleken met Joanna. Waarom verbaast mij dit niks? Ken ik haar zo goed dat ik dit had verwacht?

Ik kijk Thomas met mijn met tranen doorlopen ogen aan “Tja.. ik was verliefd op jullie allebei, maar ik denk dat ik toch beter bij Jo pas, je bent toch een beetje te verlegen voor mij” zijn woorden raken me meer dan die van Joanna, mijn hart is verscheurt.

“Weetje, Joanna, Dit verbaast me niks van jou, je was altijd al een kleine bitch, maar Thomas, van jou had ik dit niet verwacht! Het is klaar, vergeet het, doe lekker waar je zin in hebt voor mij hoeft het niet meer” met die woorden draai ik me om en loop weg.

Met tranen in mijn ogen loop ik een stuk, ik weet niet waar ik heen ga maakt het eigenlijk iets uit wat ik doe, als niemand om me geeft.

met een beteuterd gezicht ga ik op de schommel zitten in het kleine verlaten speeltuintje. Opeens komt er een liedje in me op “All alone again, searching for something. there's no one left to save me now. I won't be afraid I just thought you'd catch me, but you're not here to save me now.

 I've had my share of criminals and you're no different from them all.

I need a superhero Cause I am just a girl and I have no one who will go, and save me from this world come to me you superhero, cause I am just a girl, I know, you're no superhero” zing ik met een zacht stemmetje. Ik barst in tranen uit, ik ben nu alleen, ik ben in 1 klap mijn beste vriendin, beste vriend, en mijn vriendje kwijt, ik ben een sukkel, ik had het kunnen weten!

Ik voel me schuldig dat ik niet naar Ryan geluisterd heb, hij probeerde me te waarschuwen, in plaats van naar hem te luisteren schold ik hem uit. ik pak mijn mobiel en zoek Ryan’s nummer ‘het spijt me, ik had naar je moeten luisteren’ sms ik.

ik zie in de bosjes iets schitteren, als ik er heen ben gelopen en het heb opgepakt zie ik dat het een mes is, in eens krijg ik een heel gemeen idee, STEEK HUN! “Nee niet doen!” zeg ik tegen mezelf, het is het niet waard.

Mijn mobiel gaat, Ryan belt me “Taylor wat is er?!” vraagt Ryan met een ongeruste stem “Die eikel en eikelin stonden te zoenen” door de telefoon hoor ik dat Ryan moet lachen om wat ik zei, het is natuurlijk gemeen maar hij schijnt het erg leuk te vinden. “waar ben je, ik kom naar je toe” “ik ben in de speeltuin maar je hoeft niet te komen” “oke ik kom” “dat ho…” voor ik hem tegen kam spreken hangt hij al op. Ik ga weer op de schommel zitten en wacht op Ryan.

“Hoi, heb je ze betrapt, waar was het, wanneer, waarom?! Wat heb je gezegd tegen ze” Ryan gaat maar door met vragen. Ik loop op hem af en val huilend in zijn armen. “ik kreeg van Jo een sms dat ik om half 8 nar de Hema moest komen. Toen ik aan kwam lopen zag ik Thomas en Joanna staan zoenen” “wat zei je tegen ze?” “ik vroeg waarom, Jo wou gewoon van me af en vond dit de perfecte manier, wat een trut… Thomas was verliefd op ons allebei maar vond dat hij toch beter bij Jo past, ik zij dat ze maar lekker moesten doen wat ze wouden en dat ze de pot op kunnen” “het zijn gewoon een stel losers, trek het je niet aan” “iedereen haat me nu, ik heb dingen gedaan wat ik niet wou, alleen om bij hem in de smaak te vallen, ik ben dom ,aar het ergste is nog, ik heb jou in de steek gelaten!” “het geeft niet, ik snap waarom je zo reageerde”

We gaan zitten op de schommels en praten een tijdje. Als Jo de speeltuin in loopt zijn we stil. “kijk eens wie we daar hebben het kleine kleutertje” “Bek houden trut” zeg ik.

“waarom zou ik? Ik krijg altijd mijn zin, ik kan zorgen dat de hele school je haat en nog krijg ik alle respect” “weetje je bent en blijft een bitch” ik sta op en loop richting het meisje wat ooit mijn beste vriendin was. “had je wat?!” zegt ze “nou ja ik HAD een beste vriendin, en ik HAD een vriendje” ze lacht, daar heb je die lach weer, die lach die mij heeft vernedert, mijn zelfvertrouwen naar beneden heeft gehaald, die irritante lach. Zonder dat ik het in de gaten heb licht Jo op de grond en heb ik mijn vuist geheven. Ik heb gedaan wat ik altijd al heb willen doen.

Hand in hand lopen Ryan en ik tevreden de speeltuin uit.

Ik was op zoek naar de waren terwijl hij er altijd al was, nu ik in heb gezien hoe fout ik zat kan ik opnieuw beginnen, met degenen die wel om me geeft en me nooit zal bedriegen of inruilen voor de eerste de beste Bimbo. Iemand die voor mij op komt en die er altijd voor mij is en er altijd voor me zal zijn.

I found my super hero.