ÖÖYL

Zamanı Geldi

Yine bir güneş doğuyor ufukta saat 06.42 .
Kapısının önündeyim su an. Yürüyüşe çıkmasını bekliyorum. Neden mi? Çünkü zamanı geldi. Her şeyi sıfırlama, yeniden başlama vakti.

Iste dışarı çıktı. Kahverengi kıvırcık saçlarını yine yukarıdan toplamış.
Hani şu kalemlerin içerisinden çıkan küçük yaylar var ya aynı ona benziyordu saçlarının kıvırcıklığı. Siyah kulaklıklarını takmış, beni fark etmedi bile.

Yanına yaklaştım aynı bir sapık gibi gizlice takip ettim onu sonra bir sokağa girdi. Takip etmeye devam ettim. Ben de o ara
sokağa girdiğimde biri kolumu ters çevirip sırtımda birleştirdi.

"Beni neden takip ediyorsun?! Söyle kimsin sen?"

"..."

"Cevap ver"

"Hiç değişmemişsin :) Hala benden daha güçlüsün. Geyik dolunayda avlanir"

"Maral!?"

"Tam üstüne bastın kardeşim benim."

Sonunda kolumu bıraktı, ona döndüm ve kapisonlumu çıkardım. En son 7 yıl önce görüşmüştük. Lise son sınıftayken farklı okullardaydık ama birbirimizle olan bağı hic kesmedik. Üniversiteye kadar..

"Saçların hoş olmuş." Ha saçlarım mı onlar mavi.

"Seninkiler de hic değişmemiş."

Beraber gülmeye başladık onu tanıdığımdan beri saçları hep kıvır kıvır di. Hic kısa kestiremez veya boyatamazdi. Ya bonus kafa oluyordu yada saçları acayip kabarıyor du. Sanki canlı gibi, sanki elini içine sokunca bir daha cikaramayacakmışsın gibi.

"Eee hangi rüzgar attı seni buraya sen en son İstanbul daydin."

"Aslında ben buraya senin için geldim sana bir şey anlatmak istiyorum ama böyle ayak üstü olmaz şurda park var bir banka otururuz."

Ona bunu nasıl açıklayacağım bilmiyorum. Ondan istedigim şey çok ağır bir hayatı geride bırakmak gibi birşey. Ama bu bizim çocukluk hayalimiz ve bunun peşinden koşmaya devam edicem.

"Senden birşey isteyeceğim ama böyle hemen karar ver me biraz düşün karar ver yakınlarına danış..."

"Benim yakınım yok bir tek annem var di  o da vefat etti işte beni biliyosun yalnız olmayı seviyorum. Tek ihtiyacım japonca el kitabım ve biraz rock' n roll dedi ve eli ile o işareti yaptı.

Bu işleri kolaylaştırır mi yoksa   bilmiyorum ne olabilir ki.

"Başın sağolsun"

"Teşekkür ederim"

"Hatırlıyor musun? 9. sınıfa gidiyorduk ve ben sürekli gelecek plânlarımızdan bahsediyordum. Bir ölmeden önce yapılacaklar listesi yapmistim."

"Evet hatiradim."

"Iste ordaki maddeleri tamamlamada bana eşlik eder misin?"

"Tamam"

"Hemen cevap vermek zorunda değ... ne  ne dedin sen?"

"Tamam dedim."

"Ama işin, geride bırakacağın şeyler."

"Dedim ya ben yalnız kurtum. Geride pek bişey bırak mıyorum yani."

"Ha tamam o zaman. Yani eminsin. Yeni bir sayfa açıcaz ve hayatın tadını cikaricaz ve seni engelleyen bir şey yok."

"Maral kendine gel, konuşmayı kes ve bavulunu hazırla."

Dostum kabul ettiğine inanamıyorum onu 7 yıl sonra gördükten sonra nasıl tepki vereceğini bilmediğimdendir.

"Hey bu arada ilk olarak ne yapıyoruz."

"Istedigimizi."

"Peki araç."

"Bana listede ki en önemli maddelerden birini unuttuğunu söyleme sakın."

Bana anlamazcasina baktı ben de onu bebegimin(aracin) yanına götürdüm. Üzerini bir örtüyle örtmüştüm çünkü eğer kabul ederse sürpriz olmasını istediğim için.

Onu bebeğimin yanına götürdüm ve örtüyü hızlı bir şekilde çektim. Veeee aman Tanrım gözleri zaten büyüktü, portletince daha da bi büyük ve komik oldu.

Onun bu haline gülerken o bana şaşkınlıkla bakıyordu.

"Maral sen ne yaptın!?"

"Karavan aldim."

"Hacı biz bunlan mi gezcez."

"Eveet. Ama sürprizim bununla kalmadı."

"Ne diyosun"

Karavanin kapısını açtım ve benim minik gofretim içinden cikti.( gofret benim köpegim cinsi pug resmini medyada bulabilirsiniz.)

Dolunay bana bakıp

"Kesin ismi gofret dimi. Bunu çok iyi hatırlıyorum hep köpeğin olursa ismini gofret koymak isterdin."

Ben de başımla onayladım ve gofret istlik çalarak yanıma çağırdım. Onu kucağıma aldim ve dolunaya döndüm.

Zamanı geldi.

Bebeklerim Ööyl adında bir hikâyeyle karşınızdayım umarım begenirsiniz.

Sizden bir ricam var lütfen beni eleştirin. işte burası bir daha iyi olurdu bu neden böyle falan.