Yoonah's POV
Im doing my assignment alone here at our school library when a group of Sophomore students sat on the next table.
Di ko nalang sila pinansin kahit medyo naiirita na ako sa ingay nila.
Medyo malayo kasi tong inuupuan namin sa may pinto kung saan nakabantay ang aming librarian kaya kampante silang mag-ingay.
"Tsk...ang ingay", bulong ko. Di naman pwedeng iparinig ko sa kanila dahil mahirap na...ayoko ng gulo. 😑
Tatayo na sana ako upang lumipat ng ibang upuan nang marinig ko ang sinabi nung babaeng may mala-Dorang bangs.
"I can't wait to see our Prince Luhan..." as her eyes sparkle.
L-Luhan....
After hearing his name,I sit again and pretend that Im still doing my assignment.
DUG DUG...DUG DUG..DUG DUG..
Bakit pakiramdam ko, gustong kumawala ng puso ko palabas sa dibdib ko?
Anong meron kay Luhan?
"I heard na tomorrow will be his arrival from States" sabi ni girl whose wearing a pink hairband that looks like a pair of rabbit's ear.
Uuwi na si Luhan???...
"I want to fetch him at iuwi sa bahay namin hihihi" sabi ni girl na naka ponytail.
No way...
"Dream on, Girl. Wag ka ngang assuming..as if you're his girlfriend" sabi naman ni Ms.Dorabangs...
Yeah.. Career much amg pagiging ilusyunada ti???
Napasimangot naman si Ms. Ponytail.
"Eh kung tumulong ka nalang kaya sa pagpi-prepare ng event for his homecoming. Dun...baka mapansin ka pa nya" sabat naman ni Ms. PinkyRabbit.
"Duh, I believe, my beauty is enough para mapansin nya. I dont need to waste my time and energy" Ms. Ponytail as she rolls her eyes.
Agad na akong tumayo at dali-daling umalis. Ang lakas na kasi nung hangin nya...este
ang lakas ng kabog ng dibdib ko.
Dumeretso ako sa may mini forest park ng school namin...my most favorite spot dito sa school.
...'our' most favorite spot.
Umupo ako sa isa sa wooden bench na narito sa forest.
"Is it true that you're back, Luhan? God, it's been 3 years since then. Parang kahapon lang nung huli tayong magkita...
...nung huli kitang makita habang umiiyak sa harap ko."
Mukha na siguro akong baliw dito dahil kinakausap ko si Luhan kahit wala naman sya sa harap ko.
I felt a sudden pain here in my chest. I thought, I already forget him...I already forget my feelings for him...
Pero bakit??...
Bakit nung narinig ko lang yung pangalan nya, bumalik yung sakit...
A tear fell from my eye..
Hanggang ngayon, di ko parin napapatawad ang sarili ko.
Ikaw kaya Luhan....
...napatawad mo na kaya ako???
******************************
Pagpasok ko sa school, halos mapanganga ako sa nakita ko.
Nagkakagulo kasi dito sa campus...specially sa may covered court kung saan gaganapin ang homecoming event for Luhan.
