Η ταράτσα

The first conversation "1"

Είναι ακόμα η πρώτη μου βδομάδα σε αυτό το απαίσιο και βαρετό σχολείο. Οι καθηγητές είναι πιο βαρετοί από ποτέ. Οι συμμαθητές μου γνωρίζονται από πριν αφού είναι στην ίδια πόλη, ήταν στο ίδιο σχολείο και όλα αυτά. Και θα μου πείτε: Εσύ που ήσουν; Ναι το ξέρω είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο. Ο μπαμπάς μου είναι στρατιωτικός και παίρνει μετάθεση κάθε χρόνο οπότε μετακομίζω συνέχεια. Και φυσικά το μαρτύριο συνεχίζεται αφού θα μείνει μόνιμα στην Αθήνα για 5 χρόνια. Δηλαδή πόση γκαντεμιά να πέσει πάνω μου; Ολόκληρο το σύμπαν έχει στραφεί εναντίον μου. Αντίο κόσμε. Και γιατί είναι τόσο χάλια εδώ; Επειδή ίσως είμαι φορέβερ αλόουν και με αποφεύγουν σαν να έχω aids; Μα και φυσικά. Στις άλλες πόλεις που πηγαίναμε μου φέρονταν τόσο φυσιολογικά και ήταν φιλικοί. Εδώ όμως νιώθω σαν μικρόβιο, αφού είμαι απρόσιτη και σχεδόν αόρατη. Δηλαδή πόσο τελειότερος συνδυασμός;

Από σήμερα θα αρχίσουν τα κανονικά μαθήματα. Έβαλα μία κοντομάνικη μπλούζα, ένα σκισμένο τζιν και τα άσπρα μου σταράκια και πήγα στο σχολείο με το ποδήλατο μου.

"Γεια σου όμορφη Δωροθέα" είπε η Αφροδίτη, η μόνη φίλη που έχω εδώ μόλις με είδε να διασχίζω την εξώπορτα του σχολείου. Ναι δεν είμαι τελείως μόνη, απλά η Άφρο είναι από τα πιο διάσημα κορίτσια του σχολείου και δεν έχει χρόνο να ασχολείται μαζί μου.

"Δεν χρειάζεται να μου υπενθυμίζεις συνέχεια το πόσο φανταστική και κουκλάρα είμαι." της λέω χαμογελώντας.

"Βλακείες. Ποια δεν θα ήθελε να έχει τα καταπληκτικά γκριζοπράσινα μάτια σου και το σγουρό μαλλί σου;"

"Δεν νομίζω να τα θέλει καμία από τις πολύ συμπαθητικές συμμαθήτριές μας, αλλιώς δεν θα ήταν τόσο ενοχλητικές" αντιμιλώ

"Επειδή σε ζηλεύουν ρε κουτό, όλοι θα ήθελαν να είναι σαν εσένα, όμως πρέπει να σε γνωρίσουν πρώτα, κάτι που εσύ για κάποιο λόγο φοβάσαι"

"Γιατί να θέλω να γνωρίσω αυτά τα παιχνίδια των αγοριών που υποτίθεται ότι είναι άνθρωποι;" είπα αηδιασμένη "

"Αχ, ρε Δώρα. Μόνο μία φορά να με άκουγες...." Πασχίζει να μου ξαναεξηγήσει πόσο συμπαθητικές είναι οι φίλες της.

"Καλά πάω στην τάξη, θα τα πούμε εκεί" λέω και κάνω να φύγω βιαστικά. Δεν έχω καμία όρεξη να ξανακούω τον ίδιο μονόλογο.

"Οκέι" λέει απογοητευμένη και μου γυρνάει την πλάτη της

Φυσικά και δεν πήγα στην τάξη, αφού ήξερα ότι ήταν κλειδωμένη. Απλά κατευθύνθηκα προς την ταράτσα του σχολείου, όπου βρίσκω την ησυχία μου και μπορώ να κοιτάω την μαγευτική θέα χωρίς να με ενοχλούν όσοι θέλουν να σπάσουν πλάκα, ή ακόμα χειρότερα αυτοί που προσπαθούν να βιαστούν. Πέρασα κάτω από την καγκελένια πόρτα της ταράτσας και βρέθηκα επιτέλους στον χώρο που βρίσκω την γαλήνη. Φυσικά όμως και το σύμπαν θα μου τα χαλούσε, αφού δεν ήμουν μόνη. Ξεροκατάπια όταν συνειδητοποίησα ποιος καθόταν στα κάγκελα και κοιτούσε το προαύλιο. Ο Άλεξ. Αλέξανδρος Ζαφειριάδης στην πραγματικότητα. Είναι ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς και αρχηγός της ομάδας ποδοσφαίρου και βόλεϊ του σχολείου. Όλα τα κορίτσια λιώνουν για μία νύχτα μαζί του. Διόρθωση: όλα εκτός από εμένα.