inseparable.

κεφάλαιο 1

Κοιτάζοντας απ'το αμάξι της μητέρας μου τα σπίτια και τα μαγαζιά της California προσπαθώ να φανταστώ πως θα είναι εκει οι δρόμοι. Φαντάζομαι φοβεροί,καθώς είναι και μια υπέροχη πολιτεία. Ανυπομονώ τόσο πολύ να φτάσω εκει και να ξεκινήσω την καινούργια μου ρουτίνα που έχω ήδη σχεδιασμένη αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως τουλάχιστον στην αρχή θα νιώθω ένα τεράστιο κενό όσο δε θα ξυπνάω στην παλιά μου πολιτεία,στο παλιό μου σπίτι,στο παλιό μου κρεβάτι. Παρόλα αυτά,μια νέα ευκαιρία καταφθάνει για μένα μιας που το πανεπιστήμιο της Washington είναι από τα καλύτερα πανεπιστήμια και νιώθω απίστευτα τυχερή που μπόρεσα να μπω.

Σε όλη τη διαδρομή φαντάζομαι πως θα είναι η φοιτιτική εστία που πλέον θα μένω,τη συγκάτοικο μου,αν θα ταιριάξουμε και θα γίνουμε καλές φίλες..αλλά μέχρι ένα σημείο. Δε θέλω να έχω εξόδους και φιλίες εκει διότι το διάβασμα αυτή τη στιγμή πάει πρώτο και δε θέλω να μου αποσπάει την προσοχή τίποτα άλλο εκτός απ'αυτό. Εννοείται πως θα βγαίνω έξω,αλλά ίσως μόνο ένα βράδυ μέσα στην εβδομάδα και τα πρωινά μόνο αν χρειαστεί να ψωνίσω το οτιδήποτε. Σίγουρα τα πράγματα θα είναι δύσκολα εκει οπότε χρειάζομαι αρκετή συγκέντρωση για να τα πάω καλά.

"Έχεις άγχος;" με ρωτάει η μητέρα μου καθώς μου αποσπάει την προσοχή απ'τις σκέψεις μου.

"Αρκετό,αλλά ας ελπίσουμε πως θα πάει καλά η πρώτη μέρα." Απαντώ.

"Μην ανησυχείς,όλοι στην ίδια θέση με σένα βρίσκονται σε αυτή την φάση της ζωής τους. Μόλις φτάσεις εκει,θα συνηθίσεις σε λιγότερο από 10 μέρες και εμάς θα μας έχεις ήδη ξεχάσει." χασκογελάει.

"Όχι μαμά,θα σε καλώ κάθε μέρα. Όλους σας,θα μου λείψει ιδιαίτερα η Jenna."

H Jenna είναι η κολλητή μου πίσω στην California όπου θα ξεκινήσει σε ένα χρόνο το κολέγιο. Μου φαίνεται απίθανο που πλέον μετά από 6 χρόνια δε θα την έχω στο διπλανό σπίτι. Τουλάχιστον θα της τηλεφωνό συνέχεια γιατί το μοναδικό πράγμα που δε θέλω είναι να χαθούμε και να μη μιλιόμαστε. Εξάλλου,θα είναι ακόμα καλή παρέα έστω κι απ'το τηλέφωνο όσο δεν θα έχω κανένα φίλο στην Washington.

"Να ξέρεις πως δε χρειάζεται,μπορείς να μου στέλνεις ένα μήνυμα ή να με καλείς όταν μπορείς. Καλό θα ήταν να επικεντρώνεσαι στα μαθήματα σου." Απαντάει η μαμά.

"Ναι συμφωνώ..αλλά αγχώνομαι πολύ. Δεν έχω καμία ιδέα στο πως θα είναι εκεί τα πράγματα. Το πανεπιστήμιο,οι συμφοιτητές μου,η εστία,τα πάντα." αναστενάζω.