Ik liep en liep, maar het leek alsof ik niet veel verder geraakte. Achter mij hoorde ik de voetstappen naderen. Ik had steken in mijn zij en ik kreeg niet veel zuurstof meer binnen. Toen ik bij de trap was aangekomen voelde ik plotseling een hand op mijn schouder. De adrenaline raasde door mijn lijf en ik kon nog nauwelijks ademen. Was het zijn hand? Ik draaide me voorzichtig om, me sterk houden was op dit moment niet het makkelijkste. Toen het me eindelijk was gelukt om om te draaien, ging mijn ademhaling steeds sneller. Het enige dat ik van zijn gezicht kon zien waren zijn gruwelijke ogen. Pikzwart waren ze en het leek net alsof ze dwars door mij heen keken. In een snelle beweging legde hij zijn hand op mijn mond en draaide me weer om. Hij hield me met zijn andere arm stevig vast. Ik werd zo dicht tegen hem geduwd dat ik zijn ademhaling voelde. Hoe kon hij op dit moment zo rustig zijn. Telkens wanneer ik me los probeerde te maken duwde hij me dichter tegen hem aan. Met gemak pakte hij me op en begon te stappen. Ik zag dat hij terug door de gang liep, dezelfde weg die ik net had gelopen toen ik van hem probeerde te ontsnappen. De adrenaline raasde nog steeds door mijn lijf en mijn hart ging tekeer. Ik had het tegen vechten opgegeven want ik wist dat ik tegen hem geen kans maakten en mijn energie ging ik nog wel nodig hebben. De tranen bleven maar komen. Hoe is dit ook kunnen gebeuren?
