How to lose Hazza in 10 days || h.s. [dutch]

Day #2 * eight days to go

---   Day #2 * eight days to go   ---

To want to tackle everything rationally is irrational

En dan volgde de spierpijn. Onschuldige spierpijn. Niet zo alarmerend, toch? Hoewel het telkens dat tikkeltje erger werd -achteraf bekeken dan toch-, raakte ik eraan gewend. Ik nam het niet au serieux. Misschien hield dit wel gewoon verband met mijn vermoeidheid. Ik had waarschijnlijk gewoon wat vitamines tekort ofzo.

--

Ik voel me vereerd dat hij zoveel moeite voor me doet. Voor de tweede dag op rij probeert hij wanhopig mijn oude ik weer tevoorschijn te toveren. Ik weet dat ik mezelf niet ben, of toch niet diegene die hij denkt dat ik ben... Hij moest eens weten dat hij mijn echte ik nooit gekend heeft. Toen al had mijn 'vonnis' me getekend en veranderd voor het leven. Maar toen had ik nog kunnen vechten, toen had ik nog stiekeme hoop. Maar nu moest ik het los laten. Hém loslaten.

Zijn aanklampend gedrag zorgt voor een stortvloed van emoties.
Hij geeft om me. Hij geeft écht om me. Daarvan ben ik nu wel overtuigd.
Mijn schuldgevoel wordt alsmaar groter; hoe meer ik besef hoeveel hij om me geeft, hoe meer spijt ik krijg dat ik ooit aan deze leugen begonnen ben.
Ik voel me laf. Ik kan niet eens het lef opbrengen om hem te zeggen dat het over is, dat ik moet gaan.
Maar ik durf niet. De hoop in zijn ogen doet mij stiekem ook hopen. Zolang ik niets zeg, is het niet definitief. Hoewel ik weet dat dit regelrechte bullshit is, begin ik het steeds meer te geloven. Die laatste strohalm, weet je...

Uiterlijk blijft hij kalm. Hij probeert geen aandacht te besteden aan mijn vreemde gedrag. Maar ik zie dat het hem veel meer moeite kost dan dat hij ooit zal toegeven. Hij gaat kapot vanbinnen. Ik verwens mezelf. Ik haat mezelf. Om hoe ik hem doe voelen. Om alles wat ik hem aandoe.

We liggen op mijn bed; ik op mijn rug, hij op zijn zij naast me met zijn blik op mij gericht. Hij heeft mijn hand vast. Zijn duim wrijft ritmisch over mijn huid, pogend me tot rust te brengen. Op de achtergrond speelt een film, waarschijnlijk een komedie, maar vraag me niet dewelke want het interesseert me gewoon niet.

Ik staar naar de voorbijflitsende beelden, het verhaal dat helemaal aan me voorbijgaat - alsof de film in versneld tempo afgespeeld wordt, alleen zijn het nu mijn hersenen die met vertraging lijken te werken.

Hij verplaatst mijn hand. Hij stopt bij zijn borstkas. Een gejaagde hartslag is duidelijk voelbaar door zijn dunne shirt. Ik voel me zo mogelijk nog meer schuldig. Ik maak hem van streek. Ik doe hem pijn. En het enige wat ik feitelijk wil is hem beschermen tegen nog veel ergere pijn. Ik doe hem dus pijn terwijl dat ongeveer enige is wat ik wil vermijden, snappen wie snappen kan. Het andere wat ik wil is onze herinneringen beschermen, ze mogen niet vervuild worden door wat er staat te gebeuren. Het verpest ons heden en onze toekomst, maar van ons verleden moet het afblijven!

Mijn hoofd is nog steeds naar de televisie gericht. Ik lonk voorzichtig naar zijn gelaat. De pijnlijke, bezorgde frons op zijn voorhoofd doet een steek door mijn lichaam gaan. De kwelling in zijn ogen gaat als een dolk door mijn hart.

Zijn blik ontmoet de mijne. Duizenden vraagtekens lijken in zijn irissen te dansen. De anders zo warme groene gloed in zijn ogen is verassend kil, de levenslust erin lijkt wel te zijn bevroren. Hij glimlacht bemoedigend naar me, maar zijn ogen lachen niet mee.

"C'mon dear," fluistert hij zacht, met schorre stem.
Ik breek het oogcontact af, bang dat hij dwars door me heen zou kunnen kijken.
"Please tell me what's wrong," gaat hij verder.
Nog steeds kijk ik hem niet aan. Ik kan het niet meer aan om te liegen. Het wordt alsmaar moeilijker. En dat hij net die ene persoon is waartegen ik eerlijk wíl zijn, maakt het niet bepaald makkelijker.

De stilte wordt doorbroken door zijn teleurstelling.
"Okay," zegt hij zuchtend, "I don't think you're gonna tell me right now."
Juiste conclusie. Ik neem aan dat hij nu zijn plannen om me te overhalen gestaakt heeft. Ik kijk hem weer recht aan. Ik schud mijn hoofd en geef hem een flauw glimlachje. Ik sla voorzichtig mijn armen om hem heen en ga op mijn tenen staan om dichter bij zijn oor te kunnen.
"Thank you," fluister ik, breekbaar maar zo oprecht, opgelucht dat hij dit laat rusten.
Ik druk nog snel een lief kusje net onder zijn oor, voordat ik mijn gewicht weer op mijn hielen laat zakken.

The word unspoken never does harm

 

 

____________________
***AN
BELANGRIJK: Ik weet dat het misschien een beetje traag gaat bij momenten, maar er gaat snel meer gebeuren :) Ik kan wel al dit verklappen: het boek loopt maar tot dag #10, dus de ontknoping komt er al snel aan :)

 

Jullie lieve comments maken me zoooooo blij ^^ Dankjewel! Hier is het volgende stuk (:

Dankjewel voor het lezen!
Vote? 
Comment? 
Follow?
Des te sneller post ik het vervolg ;)
(en jullie mogen ook altijd een kijkje gaan nemen bij mijn andere verhalen, *hint*)
Veel liefs, Famke xx
--
P.S.: Ik update vandaag alle drie mijn verhalen ^^ (teveel inspiratie ineens xD oops)