The Boy from the Pink Letters

Hoofdstuk 11

(Destiny)

'Wacht even...', Ik til Jay zijn voeten op en stel me recht, met m'n handen in m'n zij.

Jay kreunt. 'We lagen net zo goed!'

'Hoe in hemelsnaam weet jij dat ik vakantie heb?'

Ik zie Jay rood worden.

'Ah komaan Jay, ik weet dat je me stalkt, dat is een feit. Antwoord nu gewoon op mijn vraag!'

'Je ziet er best wel streng uit, zo. Als superster je niet goed meer afgaat, kan je nog steeds juf worden', zegt Jay met een grijns. Ik negeer zijn opmerking.

'Antwoord me nu, of je vliegt het huis uit!'

'Wowowow, wacht even', Ik zie dat Jay geschrokken is. Hij probeert zich recht te zetten, maar het lukt niet en hij valt terug neer. Misschien moet ik toch zo streng niet zijn voor hem...

'Oké, het spijt me dat ik zo grof deed. Maar vertel je me nu alsjeblieft de waarheid?'

Jay zucht. 'Oké. Ik hoorde, een tijdje geleden, je twee bodyguards met elkaar praten.'

Ik kijk hem nieuwsgierig aan. 'En?'

'Wel ze hadden het over hun loon. Ze zeiden dat je deze week weer vakantie had, en dat je er wel erg veel neemt. En ook dat ze niet goed genoeg betaald worden voor het werk dat ze doen.'

Mijn mond valt open. 'Hoe durven ze dat te zeggen! Ik betaal ze zowat elke maand een half fortuin!'

Jay grinnikt lichtjes. Ik zet me terug in de zetel, bij hem.

'Heb ik al gezegd hoe knap je wel niet bent?'

Ik grijns. 'Al een paar keer, maar nooit echt persoonlijk. Vooral op roze briefjes, je begrijpt me vast wel', antwoord ik met een knipoog. We moeten allebei lachen.

Het is een tijdje stil. Uiteindelijk kan ik mijn nieuwsgierigheid echt niet onderdrukken, en vuur ik mijn vragen op hem af.

'Waarom stalk je me eigenlijk?'

Jay slikt. Wat is hij koppig, zeg!

Het blijft weer een tijdje stil. Dan schraapt Jay zijn keel.

'Ik denk dat ik maar beter antwoord, aangezien je toch hoe dan ook doorvraagt.'

Ik knik. 'Slimme beslissing.'

'Ik zat in een moeilijke periode. Het enige dat ik nog deed was chips eten voor de tv. Het ging echt bijzonder slecht met me. Ik deed niks meer voor school, met als gevolg dat m'n moeder kwaad op me werd. Ik had geen vrienden, de oorzaak dat ik zo depri was. Ondertussen was Michael, een jongen van mijn school al een beetje vrienden met me. Hij probeerde me op te vrolijken, maar dat lukte niet zo goed. Op een dag, zat ik zoals gewoonlijk weer voor de televisie. Ik was een saaie film aan het bekijken. Nou, ik kan niet echt zeggen dat hij zo saai was, maar mijn hoofd stond er gewoon niet naar. Plotseling verscheen jij op het beeldscherm. Destiny, mijn reddende engel. Plots werd de saaie film erg spannend en mooi. Plots kreeg mijn grijze leven weer kleur. Plots had ik weer een doel.'

Ik kijk hem met grote ogen aan. Hij kijkt recht in mijn ogen, en ik kijk terug. Ik wist niet dat ik zoveel kon veranderen in iemands leven.

Er viel een ongemakkelijke stilte.

Hoe oud ben je eigenlijk?', vraag ik dan maar.

'Achttien', antwoordt hij me kort.

'Woon je al alleen?'

'Nee joh, m'n moeder zou me levend villen moest ik nu al alleen wonen.'

'Dus je woont nog bij je ouders?', stel ik vast.

'Moeder', verbetert hij me. 'En zusje', vervolgt hij dan.

'He... Het spijt me, Jay', zeg ik medelevend.

'Oh, hij is niet dood hoor. Nou ja, dat denk ik toch niet. M'n ouders zijn gescheiden. Ik heb m'n vader niet veel gezien, maar op sommige momenten mis ik hem wel. Vraag me niet hoe dat komt.'

'Maar, is je moeder dan nu niet doodongerust?', vraag ik bezorgd.

'Ik, euh... Wel, het zit zo: ik ben weggelopen van huis', zegt hij aarzelend. Ik schrik.

'Waarom?!', vraag ik meteen.

'M'n moeder ontdekte een paar dagen geleden toen ik zei dat ik naar Michael ging om huiswerk te maken, dat ik naar ergens anders ging. Naar jou, dus. Ik wou niet zeggen naar waar, en kreeg huisarrest. Ik klom uit mijn raam, en, ja. De rest weet je zelf al.'

'Nee, Jay. Ik breng je straks wel terug naar huis.' Ik ga snel een thermometer halen, om zijn koorts opnieuw te meten. Jay spartelt eerst wat tegen, maar laat zich dan doen. Ik zie dat zijn koorts al wat gezakt is: negenendertig graden.

'Kan je staan? Dan voer ik je naar huis.'

Jay knikt heftig van nee.

'Nee, ik ga niet terug naar huis!'

Het doet me pijn hem zo te moeten behandelen, maar ik moet wel. Anders ben ik niet eerlijk. Niet eerlijk voor Jay, niet eerlijk voor zijn familie en niet eerlijk voor mezelf.