PSİKOPAT MAFYANIN ESİRİ 2

BÖLÜM 1

Merhaba !
Buraya uzun uzun giriş konuşması yapmayacağım o yüzden rahat bir nefes alabilirsiniz. Sadece kısa bir teşekkür yazısı yazacağım. Yeniden burada olmak harika bir duygu bu hissi bana yaşattığınız için teşekkür ederim. Üstelik uzun süren ayrılığa ve bana katlandığınız için ayriyeten teşekkür etmem gerekir sizlere. Güzel mesajlarınız için çok çok çok teşekkür ederim. 

Hoş geldiniz iyi ki geldiniz...
Hepimiz hazırsak başlıyoruz...

*****

''Bitti. Yine kaybediyorum.'' dediğim anlardan biriydi belki de şu an.
Çünkü her seferinde onu yıkılmamış bir şekilde karşımda görmek beni en çok hüsrana uğratan şeydi. Geçmişim, anılarım ve acılarım beni acımadan bir enkaz yığını altında bırakıyordu. Her seferinde onu görmek canımı acıtıyordu. O bana yorulduğumu hissettiriyordu ki artık gerçekten tükenmiştim. Hayatım boyunca belki de en değerli şeylere şimdi sahiptim ama bunların hepsinin bir bedeli olmuştu. Ailem, eşim ve kızım, hepsi bana Hakan'ın bir hediyesiydi. 

 Hakan bana verdiği her değerli şey için derin yara bırakmayı ihmal etmemişti. Onunla yaptığım en büyük alışveriş buydu belki de. O cam parçası gibi derin yaralar açmasına rağmen sahip olduklarım güçlü durmamı sağlıyordu. Erdinç benim canımı yakan o cam parçalarını temizlerken kendi daha çok yaralanıyordu. Birbirimizi iyileştiren mutlak bir sevgi vardı aramızda. Benim gibi tükendiğini belli etmiyordu ama artık o da yorulmuştu bu aksiyonlu hayattan. Eskiden masa başında, elinde kalemi olan adam şimdi ise belinde silah taşıyan mafya yardımcısına dönüşmüştü. Bunun en temel nedenlerinden biri ise hiç şüphesiz Hakan'dı.
Fakat tüm bunlara katlanma sebebi çekirdek ailemiz idi. 

İkimizde bir nebze olsun hayatımızın düzenini bozduğu için ona kızgındık fakat o olmasaydı yine Asel'imiz gibi birçok şeye sahip olamazdık.

Ona karşı nefretten başka hiçbir şey hissetmiyordum ama şimdi bu yaşadığım korku da neyin nesiydi böyle? Ne o eskisi gibi dinçti ne de ben eskisi gibi güçlü... İkimizde bir nebze olsun eşitken neden korkuyordum ki?
Kollarımın arasında bana hayat veren küçük meleğim yatarken nereden geliyordu bu güçsüzlüğüm? Beni hayata bağladığına inandığım tek varlığımdı o. Kollarımın arasında tüm acılarım bütün geçmişim bir mucize gibi beden bulmuş yatarken, neydi bu hissettiğim korku ? Burnuma büyülü Cennet kokusu gelirken neden korkuyordum ki ! 

Belki de tek korktuğum şey ona doyamadan ayrılma düşüncesiydi. Bu saçma düşünce bir tek onu görünce beynimi işgal ediyordu. Hayatımı mahvetmesine o kadar alışmış durumdaydım ki her karşıma çıkısında birini daha benden ayıracakmış gibi hissediyordum. Şimdi ki halimiz ise kesinlikle beni bu düşüncenin içine çekiyordu.
Ama korkmanın zamanı değildi. Tam karşımda dururken belki de ona teşekkür etmemin tam zamanıydı. Bana Erdinç gibi bir sevgili, bir koca, bir hayat arkadaşı kazandırdığı için teşekkür etmeliydim ona... Erdinç, Hakan'ın bana yaşattığı bütün acıların bir zaferi iken Asel en güzel hediyesiydi. Ve bize kollarımın arasındaki meleği verdiği için ona defalarca teşekkür etmeliydim belki de...

"Kızım kesinlikle bana benziyor. Fark ettin değil mi sende?'' diye sorduğunda kızımı incelemeyi bırakmadım.

Kızım kesinlikle bana benziyordu! İçimde ona karşı beslediğim nefret onun genlerini almayı reddetmiş gibi duruyordu. Sorduğu soruya "Huyu benzemesin." diyerek cevap verirken o tepki olarak sadece kahkaha attı.

"Onu yaşayıp göreceğiz. Hep beraber..." dediğinde vurgulamak istediği şeyi çok net anlasam da ona istediği pozu vermedim. Onun karşısında korkup ona istediği zevki yaşatmadım.

Karşısında sakin kalmaya çalışsam da hala saçma bir korkuya ev sahipliği yapıyordum.
Kendime hastanede olduğumu hatırlatmaktan başka hiçbir şey yapmıyordum. Elimden daha fazlası gelmiyordu artık. Birkaç saniye sonrasını düşünmeden duramıyordum. Ondan bir etki gelse nasıl tepki verebileceğimi hesaplamak dışında da bir şey yapmıyordum. Hakan'ın tepkisiz kalması bana zaman kazandırırken mantıklı düşünüp doğru bir karar vermeye çalışıyordum. Bağırmak kesinlikle çözüm değildi. Asel'i almaya kalksa ona karşı koyacak gücüm yoktu. Sakin kaldığı sürece sakin olmalıydım.