Onderweg

De ontdekking

'Goeiemorgen Sara, hoe gaat het met je?'
'Gaat wel.'
'En vertel me nu eens hoe het echt gaat.' Sara bleef stil.
'Sara?'
'Wel ... Wat wil je dat ik zeg?' De vrouw aan de andere kant van de tafel schreef iets op in haar schriftje.
'Ik wil gewoon weten hoe het met je gaat.' Sara draaide zuchtend met haar ogen.
'Dat heb ik toch al gezegd. Het gaat goed met me.'
'Mhm, oké.'
'Kan ik nu gaan?'
'Maar je bent er nog maar net.'
'En dan? Ik wil hier helemaal niet zijn.'
'Oké, dan wil ik je morgen wel zeker zien.'
'Zal wel ...' 

Sara stelde zich recht, nam haar rugzak, deed haar jas aan en verliet de kamer. Voordat ze naar huis ging doolde ze nog een paar uren rond op straat. Toen ze thuis kwam was er niemand. Ze ging in de zetel gaan liggen en keek tv. Rond zeven uur kwam dan eindelijk haar tante thuis. 'Sorry, sorry, sorry. De vergadering was wat uitgelopen.'
'Is niets, ik zou anders toch alleen maar in je weg gelopen hebben.'
'Maar Sara toch, hoe kom je daar bij?' Sara negeerde het en ging naar haar kamer. Ze nam haar moeder's dagboek en las erin. Vandaag zag ik Sara, onze dochter, haar eerste stapjes zetten. Ik ben zo fier op haar. Ze wordt al zo snel groot. Sara las vaak in haar moeder's dagboek. Ze miste haar enorm en het dagboek was het enigste dat overbleef. Ze huilde zichzelf elke nacht in slaap. Ze voelde zich alleen, in de steek gelaten ...

Ze herinnerde zich de dag van het ongeluk nog enorm goed. Ze was twaalf jaar oud en zat bij haar tante in de zetel televisie te kijken. Er werd gebeld. Tante deed open en er stonden twee agenten aan de deur. Sara's tante begon te huilen en Sara had geen idee waarom. Dagen later toen Sara's ouders maar niet terugkwamen begon Sara's nachtmerrie. Ze las een artikel in de krant. 'M. Pieters en J. Mortiers kwamen afgelopen week om in een auto-ongeluk. Vandaag, een week later, is de man die het koppel aanreed opgepakt.' Sara herkende de achternamen van haar ouders en toen ze de foto's zag wist ze het meteen. Ze geloofde het niet. Ze had het gevoel dat ze niet meer kon ademen, ze voelde zich slecht worden. Toen het tot haar doorgedrongen was, begon ze hysterisch te schreeuwen en te huilen. Haar tante kwam meteen kijken.
'Sara, meisje, wat is er?' Sara liet het artikel zien.

'Hoe kon je, tante? Hoe kon je dit verzwijgen voor me?!' tierde ze.
Ze liet haar tante alleen achter en spurtte haar kamer in waarin ze zich de rest van de dag opsloot. Dat was nog niet eens het begin. Ze kon niet meer slapen, niet meer eten, ze had nergens meer zin in. Sara kreeg te kampen met een depressie. Haar tante probeerde haar zoveel mogelijk te helpen maar Sara was nog steeds ziedend op haar. Haar nonkel trok er zich allemaal niets van aan, die had zijn eigen problemen.

'Sara heb je zin om mee te helpen om de zolder op te ruimen? Misschien vinden we nog wat spullen van je ouders terug.' Eerst twijfelde ze even, maar na ongeveer een kwartiertje klom ze toch de zoldertrap op.
'Sara?' Vroeg haar tante verrast.

'Ik kom helpen, maar alleen omdat er een kans is dat er hier nog iets van mijn ouders ligt.'
'Oké, ik ben al blij dat je uit je kamer bent.'
'Ja ja, hou je mond maar nu of ik ben terug weg.'
Het bleef stil. Na dozen gevuld te hebben met oude troep vond Sara iets interessants in de hoek, helemaal onder het stof, het was een klein schriftje. Voorzichtig nam ze het op, ze veegde het stof weg en deed het open. In het schriftje zag ze allemaal oude foto's van haar en haar ouders. Sommige dingen herinnerde ze zich nog. Op de meeste van de foto's was er ook een klein jongetje te zien. Er stond als bijschrift: met het gezinnetje samen naar de zoo. Of Timons eerste verjaardag. Sara had geen idee wie Timon was maar blijkbaar was ze er deels samen mee opgegroeid.

'Tante, ken jij iemand die Timon heet?'
'Nee, waarom?'
'Op deze foto's staat een jongetje, ik denk iets ouder dan mij, en in de bijschriften staat er dat hij Timon heet. Weet je echt niet wie het is?'

'Laat eens zien.' Sara gaf de foto's aan haar tante. 'Nu je het zegt. Laten we even naar beneden een tas thee halen en dan zal ik je het vertellen.'
Sara's tante was blij dat ze eindelijk nog eens met haar nichtje kon babbelen.

*** 

A/N  

Dit is mijn eerste verhaal dat ik blootstel aan de buitenwereld. Ik ben niet zo goed in spelling en grammatica dus als er fouten in staan, let me know ;) 
Het volgende deel komt snel!