Bersembunyi
Saat asamu adalah rasamu
Aku tak lagi meminta kasih untukku
Biarkanlah rasaku yang tetap ada
Untuk utuh yang kusebut tawa
Matamu mengerling padaku
Aku tak mungkin meyakininya
Karena daku tahu rasamu hanyalah ilusi
Yang kadang kufantasikan
Mungkin, dengan jauh asa kini
Kita adalah laut dan sungai
Keindahannya tak sama
Walau dalam kata sama
Jika nanti matahari bersenandung bersama bulan
Aku mungkin hanyalah debu
Telah hancur bersama angin
Luruh untukku disini
Dan masa,
Adakah yang lebih baik dari ini?
