No Escape

Prologue

LILY

I'm Lily Alcantara; I'm 17 years old and a Grade 11 student. I have a wavy hair that reaches my waist I'm wearing round glasses.

I'm neither fat nor thin I have exact figure. My height is 4'11.

I'm also a book worm kaya madalas makikita ako sa isang sulok or silent place. Shy type din ako. Kaya wala akong maging kaibigan miski sa former school ko.

But I'm happy to be alone. Lalo at sanay naman ako sa ganun. Bata palang kasi ako ay madalas wala ang parents ko sa bahay namin. Madalas mga kasambahay lang ang kasama ko.

Weird na nga ang tawag nila sakin dahil sa asta ko pero wala akong pake, basta ako focus lang sa gusto kong gawin.

Pangarap ko din maging simple lang ang buhay ko at ng magiging future family ko kapag makapag-tapos na ako ng pag-aaral at magkaroon ng kahit simpleng trabaho, ayoko kasing maging kagaya ng mga magulang ko dahil sila mas inuunang mag-payaman kesa bigyan ng atensyon ang kanilang nag iisang anak.

Pero ...

That's only a dream. Tama, pangarap na lang pala lahat yun.

Because ...

Everything Has Change. When my parents decided to transfer me in this school.

.

.

.

Year 2015.

I'm a transferee student, august 13 na ako nakalipat kaya late na ako at napunta sa lower section.

Galing ako sa isang sikat na school sa manila. Kaya nag tataka ako kung bakit pa ako pinalipat ng mga magulang ko sa school na 'to. Eh wala naman akong bad record on my former school.

I ask them kung bakit pa nila ako ililipat sa ibang school. Ang sagot lang nila sakin na it's for my safety.

Haler! Safety ba yung school na 'to? Eh mukha nga akong preso I mean kami sa lugar na 'to dahil nakakulong kami sa isang lugar na di namin alam kung ligtas ba o hindi tas sasabihin nilang "for my safety"

Ghaadd! Anu bang pumasok sa isip ng mga magulang namin at pinagpapasok kami sa lugar na 'to.

Oo nga pala, "SOPHI Academy" ang school na pinaglipatan ko. Naku-curious nga ako kung anu ba ang acronym ng SOPHI. Dahil nung pumasok naman ako dito ay di nakasulat kung anu ang meaning ng bawat letrang yun. Pero hinayaan ko na lang baka ako lang ang nakapansin nun or wala lang talagang acronym yun.

Ang school na 'to ay matatagpuan sa gitna ng gubat. Grabe di ko akalain na may school pala sa gitna ng may kasukalang gubat na ito. Liblib at mukhang delikado.

Kung sa ibang school ay maraming rules dito tatlo lang. Oo tatlo lang talaga. Nung pumasok ako dito binigyan lang ako ng isang kapirasong lumang papel na may nakasulat.

Rule:

#1. Once you enrolled to this school, you can't leave. Unless, you graduate from this school.

#2. No gadgets allowed in the whole campus.

#3. Prepare yourself. :)

Kinabahan ako sa third rule di ko alam kung bakit eh "Prepare Yourself. :)" lang naman ang nakasulat dun, marahil mahirap lang makapasa kaya ganun na lang ang pag papaalala nila.

I felt odd, about the 2nd rule. Sa panahon kasi ngayon sikat na ang mga gadgets and technologies pero sa nakikita ko napaka-old fashion ng school na 'to hindi sila nag aallowed ng mga ganung bagay. Pero ano bang magagawa ko eh mukhang makaluma naman ang school na 'to.

At ang pinakauna. Bakit nila inallowed na bawal lumabas sa school na 'to? Anung meron?

Di ba sino ba namang di magtataka sa ganung rules.

I said it to mom bago pa man nila ako iwan sa lugar na 'to.

-Flashback-

"Mom, bakit nyo ko iiwan dito? Hindi ako makakalabas dito hanggang di ako makakapagtapos! I don't like here mom. Pleasee! Dadd! Momm! Ibalik nyo na lang ako sa dati kong school" Nangingiyak kong sabi sa kanilang dalawa.

Ngunit parang wala lang kay Daddy ang pagmamakaawa ko.

"Sweetie, you'll be alright here. Your a big girl na. So I know you can do it. No need to left you some money dahil nabayaran na namin lahat ng gastos mo sa loob ng isa't kalahating taon. Meron ka na ding sariling unit, maya maya lamang ay may darating na mag-susundo sayo" dire-diretso nyang sabi na walang bahid na pag aalala.

Umiyak na ko ng tuluyan dahil sa sinabi niya. Tumingin ako kay Dad pero di sya nakatingin sakin.

"Mommy! Pleasee!" I kneel down while crying. Nag baba-sakaling magbago pa ang isip nila. Pero mali ako.

Hinila ni Dad si mom papasok ng kotse. At walang lingon likod. Then dad drove away. Ni ha ni ho wala man lang sinabi si daddy sakin.

Hindi naman ako naging pasaway sa kanila. Anung kasalanan ko? Bakit sila ganun?

Naiwan akong nakatulala sa harap ng nakapinid na gate

I felt numb at that moment. Dahil di ko lubos maisip kung bakit kailangan pa nilang gawin 'to sakin. Lalo na si Dad bakit ganun siya sa akin?

-End of Flash back-

Simula nung araw na iwan nila ako ay sinabi ko na din sa sarili ko na hindi ko na sila ituturing bilang isang magulang. Dahil ganun din naman sila sakin eh.

Parang basurang itinapon sa lugar na ito.

A/N:

Ang hirap pa lang gumawa ng story. Hahaha! Pasensya na po sa mga typos and wrong grammar. Later ko na iedit pag may time. 

In chapter 1 may dinagdag akong other info sa school nila. 

Osya! Enjoy reading. :)