TUTSAK

1 ..bölüm

Ölmek nasıl bi duygu acı verici mutsuz korkunç mu
; peki yanarak ölmek bütün bütün helak olmak katliam yıkılış hepsini yaşayacağım bir güne uyandım yine hangi gün olduğunu bilmediğim bir güne uyandım aynı gün değil ama aynı şeyler anynı işgenceler. Ölen insanlar ...
burda her şey zor ve dile getirmek daha zor ....

...

.....

Pazartesi "!günümüz..

Ağır ağır usanmış şekil de yolları bitiricek gibi yürüyorum belki 2 saat yada daha fazla. C an sıkıntısın dan isyan ederken telefonuma gelen bildirim sesiyle elimi gelişi güzel çantama attım biraz kurcaladık dan sonra dağınık çantanın için de telefonumu buldup
Açdım ;

Watsap dan mesaj atmış dı elif

-kızım avm... Deyiz olay indirim var yetiş 😁😛😛

Normal kızlar gibi tepki vermem çığlık atmam en azın dan koşdurmam gerekir ken bugün ki halsizliği üzerim den atamamış dım sanki benn yolları değil de yollar beni yürüyormuş gibi sanki dünya kafes gibi bni hapsetmiş yada bu şehir ...
belki de ünüversiteyi başka şehir de okumalıyım tabi ki kazanırsam neden olmasın evet evet şehir değişdirmek güzel fikir hep aynı şeyler

Adım larımı biraz daha hızlandırıp avm ye doğru ilerledim tam avm 'ye girecekken telefonum çalmaya başladı gelişi güzel çantama attığım telefonu oflayarak aramaya başladım iyice sinirlenmiş dim

Sonun da buldum arayan annem di bıkkınlıkla nefes verip açdım

"Alo
"Kızım nerdesin
"Avm deyim kızlar la anne
"Yavrum baban eve geldi seni bekliyoruz konuşacaklarımız var çabuk gel
"Of anne ya kızlarlayım
"Yavrum önemli çabuk ol
"Of tamam ya bi rahat bırakmadınız
"Hadi kızım mızmızlanma çabuk ol
"Tamam geliyorum

Avm ye son anda girmek den vazgeçip geldiğim yöne doğru ilerledimm hayır bi rahat yok ya gidip de kurtulasım daha çok geldi şimdi

....
Biraz sonra önüme çıkan kalabalığa şaşgınca bakıyordum ne oluyor du orda merakıma yenik düşüp neydiği belirsiz kalabalığın için de bulmuşdum neden burda toplandıkları hakkında en ufak bi bilgim yok ağlayan kadınlar, hırçın yüzler ,öfkeli cümleler ve dahası şaşkınlığımı artırırken daha ne olduğunu anlamadan etrafımız sarıldı kalabalık ça Asker grubu etrafımızı sarmış bize silah doğrultmuş du. Korku duygusu kalbimin ritmini değişdirirken ne den suçlu konumun daydık biz neyle suçluyordu en önemlisi nasıl bi boka bulaşmış dım lanet olsun...

"Bizim le geliyorsunuz "

Kolumu sıkıca kavrayan asker olduğunu düşündüğüm adam a bakdım zaten korkuyordum sert çehresi ve sinirli bakışlarıyla daha çok tırsıp dudaklarımı araladım

- n- ne - re ye gidiyo-ruz

Zar zor dökülmüş dü kelimeler dilim den kekelemişmiydim bn ama şu an buna takacak değildim

"yürü gidince görürsünüz

İstemsizce yürüyor dum büyük çe bir arabanın arkasına bindiril dik etrafım daki insanları izlemeye başlamışmdım her yaş grubun dan insan var dı çocuk genç yaşlı kadın yanık tenli beyaz ne olduğunu bilmiyor dum ama insanların yüzün deki korkutucu ifadeyi çözmek de pek zor değil di gözlerimi karşım da oturan askere çevirdim onun gibi 2 tanesi daha olası bi kaçma olmasın diye bizi gözetliyor du uzun bi süre bakmış olmalıyım ki gözlerini bana çevirip baş dan aşağı süzdü ve gözlerim de durdu ❄🔆

1 dk bakışın da önce buz gibi donup daha sonra güneş gibi yandım nasıl oldu bilemiyorum

Az sonra araba durmuş ve arka kapısı açılmış dı karakola gelmiş dik diye düşünürken arabadan indiğim de karakolla uzak dan yakınndan alakası olmayan bi yere gelmişdik ben gibi herkes şaşkınlık la etrafına bakıyor du. Kolum da ki elle irkikdim

Elin sahibi tabiki de sevimsiz asker di yürümem için uyarı yaptığın da olduğum yerde sabit kalıp merak la sordum

" burası neresi

Keskin bakışlarını yüzüm de sabitleyip kulağıma eyil di. Garip dir ama korkudan geri çekikesim gelse de donmuş dum fısıltıyla karışık zar zor duyduğum cümlesiyle yerime çivilendim

" Burası Senin cehennemin "

....

"Bölüm bitti desteklerinizi eksik etmeyiniz "