"Het begon bij mij vorig jaar in November, ik heb het dus nog niet zo lang. Er was net ontdekt dat ik dyslectie had, ik zat op logopedie en ik werd uitgescholden voor mijn rode haar (wat op de basisschool nog niet gebeurde). Ook ging mijn tweelingzus naar een andere school. Vanaf toen moest ik alles in mijn eentje doen wat ik niet gewend was. Ik had waarschijnlijk nog steeds niet verwerkt dat mijn ouders gescheiden waren in groep 6 en mijn poes die al mijn hele leven bij mij was, was dood gegaan. Door al deze dingen zat ik niet lekker in mijn vel en uitte ik dat door af te gaan vallen. Ik was altijd wel met mijn gewicht bezig, maar in november begon ik af te vallen. Het begon gewoon met het weg laten van snoep, maar ik at nog wel drie maaltijden per dag. Ik viel wel een beetje af, maar niet veel en vond mezelf nog steeds te dik dus toen begonnen ook de maaltijden wat kleiner te worden. Ik was inmiddels allang het gewicht wat ik wilde zijn. Ik moest dat gewicht halen en dan zou ik stoppen met afvallen. Maar natuurlijk ging het zo goed met afvallen dat ik nog even door wou. Ik begon maaltijden over te slaan, nam geen ontbijt, maar een paar broodjes tussen de middag en 's avonds at ik wel goed, want anders zouden mijn ouders merken dat ik af viel.
Ik vroeg vaak aan mijn tweelingzus of ze niet wilde afvallen, want dat wil iedereen toch wel? Ze zei nee en vroeg of ik anorexia had. "Nee, doe normaal! Natuurlijk heb ik dat niet!" Ik zou nooit anorexia krijgen, nooit! Want mensen met anorexia die kotsen hun eten uit en die gebruiken laxeermiddelen, en dat doe ik niet. Dat heb ik ook nooit gedaan.
YOU ARE READING
Zo Dun Als Emma
Short Story'Dit verhaal gaat over: Emma, Ze zat niet zo lekker in haar vel en besloot aftevallen. Na een tijdje vond ze het genoeg en wou stoppen. Maar dat lukte niet meer...'
