-RAVZA-

YAĞMUR

Bu sesi duymayalı uzun zaman olmuştu.

      Dışarıda yağmur yağıyordu ve yağmurun sesini çok özlemişti.Yağmuru izlemeyi de. Yağmurla beraber gözlerinden iki damla yaş süzüldü. Çünkü yağmur ona annesini hatırlatıyordu. Annesiyle birlikte yağmuru izlerdi ama artık yanında annesi yoktu. Yağmuru izlerken eskisi gibi mutlu değildi. Bir yanı hep eksikti. Annesi vefat edeli üç yıl olmuştu. Bu üç yıl içerisinde yüzü hiç  gülmemişti.Nasıl gülebilirdi ki! Hayattaki en değerli varlığını kaybetmişti.

      Ravza böyle düşünürken içerden bir ses geldi. "Ravza kızım haydi kahvaltıya. Biraz daha oyalanırsan okula geç kalacaksın.

Ravza;

- Tamam babacığım, hemen geliyorum.

      Gözlerin süzülen yaşları silip babasının yanına gitti. Birlikte güzel bir kahvaltı yaptılar. Evden çıkıp yola koyuldular. Yusuf Bey her sabah önce kızını okula bırakır sonra da işine giderdi. Bugün de her zamanki gibi Ravza'yı okula bırakıp işine gitti.