Wszędzie dokoła widzimy znajome postaci. Jak to więc możliwe, że nie jesteśmy w stanie rozpoznać żadnej z nich? Zupełnie jakby były pozbawione twarzy. A wszystko obok pędzi swoim własnym, opentańczym tempem. Stojąc pośród zgiełku jesteśmy zagubieni. Jesteśmy przerażeni. Jesteśmy całkowicie niezauważeni.
Od ścian naszych umysłów odbija się tylko jedna myśl, której echo nie pozwala nam o niej zapomnieć. Nie jesteśmy zdolni do wytłumaczenia sami przed sobą, jak to się stało. Jeszcze przecież wczoraj mieliśmy u stóp cały świat. Wszyscy byliśmy piękni, szczupli, inteligentni. Każde z nas było niepowtarzalne, wyjątkowe. Jeszcze wczoraj byliśmy idealni. Głupie dziewczynki i głupi chłopcy.
My, dzieci dekadentów, naiwnie wyznawaliśmy piękną ideę, że zmienimy ten świat na lepsze, że uda nam się ocalić wszystko i naprawić wszystkich. Popijając smak kolejnego papierosa kolejnym pełnym po brzegi kieliszkiem nieodpowiedzialnie słuchaliśmy głosu uporczywie powtarzającego nam, że jesteśmy niezniszczalni.
Tęsknimy za czasami, których nie możemy pamiętać, bo byliśmy zbyt młodzi. Zawierzamy ideologiom, których do końca nie rozumiemy. Odrzucamy wszystko, w co wierzyliśmy do tej pory i kreujemy siebie na naszych własnych bogów. Wierzymy w naszą wszechpotęgę. Spisujemy swoją historię na setkach zdjęć wrzuconych do szkolnej szafki, bo rozpaczliwie pragniemy pamiętać. Wciąż bojący się zapomnienia, dziś toczymy bitwy z naszymi demonami. Ale mieliśmy być tym lepszym pokoleniem.
Wciąż jednak chcemy wierzyć, że świat czeka tylko na nas, a księżyc jaśnieje wyłącznie dla naszej przyjemności. A nasze usta, mimo śmiałego naporu innych ust, bezradnie formują się do błagalnego lamentu podlanego litrami naszych błyszczączych, od brokatu z naszych policzków, łez. Nie chcemy dorastać. Jesteśmy przecież fajnymi dzieciakami. Naszym miejscem są licealne korytarze. Ale czy nikt Ci nie powiedział? Czy naprawdę nie dostrzegasz naszego zmęczenia?
Jesteśmy fajnymi dzieciakami, więc musimy być perfekcyjni. Dążąc do perfekcji nie możemy sobie pozwolić nawet na chwilę nie-perfekcyjności, nawet na zamęczenie. Ale skarbie, czy nikt Ci nie powiedział, że fajne dzieciaki nigdy nie zasypiają?
JE LEEST
COOL KIDS
Algemene fictieŚwiat pędzi i zmienia się i wszystko wciąż próbuje dotrzymać mu kroku. W głośnikach słychać wciąż takie same melodie grane przez takich samych ludzi o takich samych życiach. A my tak bardzo przagniemy się od nich różnić. A my jesteśmy tylko zagubion...
