Bucketlist

Hoofdstuk 1

Het voelt raar om dit te schrijven nu ik weet dat ik dood ga. Ik weet gewoon dat ik misschien morgen al dood ga.
Door mijn medicijnen zou ik geen pijn voelen, maar ik heb zo veel pijn van binnen, ik voel me zo verschrikkelijk. Het lijkt of ik iedereen om mij heen in de steek ga laten, expres.
Ik druk mijn hoofd nog verder in mijn kussen. Ik kan niet slapen, het lukt gewoon niet. Ik ga rechtop zitten. Mijn dikke tranen stromen uit mijn ogen.
Ik voel me als een biggetje in een vrachtwagen, die weet dat hij naar de slager gaat en daar geslacht word. Ik voel me als een gevangene in een gevangenis, die vals is beschuldigd en levenslange cel straf heeft. Ik voel me als een meisje van zestien die amper een leven heeft gehad en dood gaat, en eigelijk ben ik dat ook.
Ik zet het nieuwe nummer van Jim Kale op.
'Make the things better that you don't like!' Zing ik in mijn hoofd mee.
Ik luister naar de tekst, niet persé omdat ik dat altijd doe, maar ik heb toch niks beters te doen.
'Live, laugh!'
Ik kijk met grote rode ogen in de spiegel. Ik zie er niet uit als hoe ik er normaal uit zie, ik zie er uit als een spook zonder leven. Ik wil er niet zo uit zien. Ik wil me niet zo voelen. Ik wil die periode dat ik leef, mezelf nuttig maken voor de wereld. Mezelf goed voelen. Díe dingen doen die ik altijd al wou doen maar niet durfde. Nu maakt het toch niet meer uit, want ik ga toch dood.
Ik knip mijn nachtlampje aan en pak een blaadje met pen. 'Bucketlist' Zet ik er met grote letters boven.