The memories

Prologue

Arsie's Pov

"Zico, please wag. wala naman talaga sila sa akin eh . wala namang ganyanan oh."

pagmamakaawa ko sa kanya at niyugyog pa ang laylayan ng kanyang t-shirt.

"Arsie ano'ng wala lang? sa kakapantasya mo sa kanila pati ako nakakalimutan mo na! alam mo,ang sakit lang eh! "

napakagat ako ng mariin sa labi ko nang magsimula na akong humikbi. Ayaw pa rin niya akong tignan ng diretso sa mata. And it damn hurts as hell! lalo na nang tabigin nito ang kamay ko. i rub my back of palm dahil sa sakit ng pagkatabig niya but i didn't mind it.

"Ako din naman ah!" bulyaw ko "Dahil sa kakalulong mo sa pag aaral pati ako nauubusan ka ng oras para sunduin ako! kaya tinutoun ko nalang sa banda ang tampo ko! nakakainis ka! tapos ikaw pa ang may ganang makipaghiwalay!.." ngayon ay tinitigan na niya ako sa mga mata ko, he's about to talk when i continue "Tapos ... these weeks laging si Erika ang sinasamahan mo imbis na dapat ay ako! nakikita ko pa kayong masayang nagtatawanan tapos sakin. ang cold mo! " pinunasan ko na ang luha ko .

Napangisi siya sa sinabi kona nagpakunot ng noo ko.

"its because of you!" singhal niya sakin

"You wanna know why?" napa atras ako sa biglaang pagtaas ng boses niya at ang nanlilisik niyang mga mata

"Parati mo kasi akong sinasaktan eh ..." natauhan siya siguro kaya bumaba ang boses niya

"Nung pinakilala mo ako sa magulang mo bilang kaibigan mo lang kahit na tayo na pero inintindi kita at nirespeto ko ang disesyon mo. Nung anniversary natin, boung magdamag akong naghintay doon sa lake pero hindi ka dumating, inintindi rin kita , Nung mga panahon na kailangan kita dahil naiipit ako sa sitwasyon ko sa bahay pero nasan ka? wala diba? WALA!" tears stream down on his rosy cheeks and mine too.

"At nung dalawang araw kang hindi nagparamdam at nagpakita sakin, alam mo bang halos mabaliw ako sa kakahanap sayo? i even missed my class just to find you then i found out na nandun ka pala sa concert ng banda MO nagpapakasaya samantalang ako natataranta na kung saang lupalop ka nagpupunta! AND NOW TELL ME! whom you gonna blame?!" and that shuts me up.

Napa'iwas ako ng tingin nang marealize kong ako pala ang may kasalanan. Nangmarealize kong napapabayaan ko na pala ang relasyon naming dalawa. Nung mga araw na nagtext siya sakin na kailangan niya ako pero seryoso may family meeting kami nun. At nung nasa concert ako, di ko manlang naisip ang boyfriend ko! im so bad! i felt bad! damn! im the one whom to be blame!

Hindi ko aakalaing hindi na pala ako naging mabuting girlfriend sa kanya.

Parang umurong ang dila ko at nanatiling sa paa niya lang ako nakatingin kahit na blur na ang paningin ko.

"Araw-araw kitang iniintindi Ars. Dahil ganun kita kamahal. Pero ikaw, lagi mo nalang  akong sinasaktan. " nauutal na din siya dahil gaya ko ay umiiyak parin siya

rinig kong suminghot siya bago magsalit ulit "Simula nang ma'adik ka sa banda na yun ay nag iba na ang pakikitungo mo sakin . Unlike before na mas ramdam kong mahal mo ako... may tanong ako..." umangat ang ulo ko para tutigan siya at hintayin ang kung anumang itatanong niya sakin

"mahal mo pa ba ako?" seryoso niyang tanong

"oo naman Zic, mahal na mahal kita." kahit na nahihirapan akong magsalita ay sinabi ko parin ang katagang yun. i cupped his face

"mahal na mahal.. please just dont break your promise..."

Iniwas niya ang ulo niya kaya dahan dahan kong binaba ang mga kamay ko and still staring at his darknight eyes

Umiwas siya ng tingin sakin at huminga ng malalim, bahagyang tumingala at yumuko.

"Just this time lang, magpapahinga lang ako."

i hold my breath .

"Just this time lang na hindi ako aasa,magpapakatanga, at magmamahal sa taong kayang ibigay ang oras at panahon na hindi mo maibigay sakin."

"Zico naman eh! " pagmamaktol ko

"Arsie please lang. "

niyakap ko siya at humagulhol sa kanyang dibdib not minding people around us

"Arsie..." hinayaan ko lang siyang ikalas ako

"siguro hindi talaga tayo ang para sa isa't isa. mga bata pa tayo kaya lilipas din ito at makakahanap ka din n-ng i-ba"

"Zico... nagpromise ka diba? mamahalin mo ako kahit anong mangyari? iintindihin mo ako hanggang sa mag matture ang pag iisip ko? papakasalan mo pa ako at gagawin natin ang mga plano natin? diba? diba? please Zico, wag mo naman akong iwan ere." mahigpit kong hinawakan ang strap ng bag ko.

"Ars, pasensya na..  Kailangan ko talagang gawin ito, Para sating dalawa,MA's mabuti na'ng tapusin muna natin ang pag aaral natin bago magseryoso sa isang relasyon. Hindi pala biro ang humantong sa ganitong sitwasyon Ars. "

"Minahal mo ba talaga ako?" biglang tanong ko na ikinatigil niya.

ngumisi ako nang hindi siya kaagad na nakasagot

"alright, mukhang alam ko na ang sagot kasi kung talagang mahal mo nga ako..  Zico," mariin ko siyang tinitigan "you'll never break your promise." pinunasan ko ang basa kong mata gamit ang palapulsuhan

"Sorry..." sambit ko "sorry kung ganun na pala ako kawalabg kwentang girlfriend sayo, Sorry kung lagi akong wala sa tabi mo at damayan ka. Sorry kung mas binibigyan ko ng pansin ang banda kesa sayo, Ikaw lang naman kasi ang iniisip ko eh. ayaw ko lang na maging pabigat sayo kaya sa banda ko binubuhos ang problema ko , sayo, sa pamilya ko , sa studies ko, at sa negosyo namin.."

nag iba ang reaksyon niya at kumunit ang noo "negosyo?" mahina niyang tanong.

tumango ako at tumingala sa langit "siguro tama ka, unahin muna natin ang studies natin , para manlang makapagfocus tayo at matulungan ang families natin. Zico,kung yan ang gusto mo,... S-sige pinapalaya na kita"

Tumalikod na ako at hindi na siya pinaghintay pang makasagot pero rinig ko pa ang mahina niyang pagmumura.

tama ka nga Zico, masyado pa tayong bata para humantong sa ganitong relasyon.

Salamat din kasi kahit papano ay nagibg tayo at natunan ko kung paano ang magmahal.

sa kalagitnaan ng daan, naestatwa ako nang makitang may parating na kotse sa direkayon ko,mabilis ang pagharurot nito.

"ARSIEEEE" rinig kong sigaw ni Zico.

everything is in slow motion .

and next thing i knew, nagpapanic ang lahat ng tao, nakakabinging ingay, but i cant hear such words. everything is really in slow motion to my senses.

Ramdaman ko nalang na may yumakap sakin mula sa harap at tinulak ako palayo , napa awang ang bibig ko nang tumama ang ulo ko sa isang matigas na bagay at bago pa man magsara ang talukap ng mata ko ay nakita kong nasagasaan si Zico,blood shed him and tears stream down onmy cheeks and everything went black.