Yellow eyes

Hoofdstuk 1

Ik schrik wakker, wat was dat? wie of wat maakte dat geluid? er kruipt een koude rilling langs mijn rug.

Ik heb het vast gewoon gedroomd. Ik loop naar mijn raam toe en zet het helemaal open, zachtjes klim ik op de vensterbank. De koude avondlucht komt me tegemoet, ik ril ''wat is het koud..'' De winter is in aantocht, ik zie hoe de wind met de nu dode takken van de grote wilg in de tuin speelt. Opeens hoor ik het weer, dat geluid wat is dat toch? Het klonk alsof er iemand om hulp riep, alleen was dit geen iemand. Het was een beestachtig geluid. Opnieuw komt er een koude windvlaag mijn kamer in, ik ril weer. Snel kiep ik het raam een beetje en kruip mijn bed weer in onder de nu wat koele dekens. Ik sluit mijn ogen en probeer te slapen, maar de gedachtes tollen door mijn hoofd. Wie of wat was dat, Wie of wat maakte dat geluid, Zou er iemand gewond zijn, Of zijn het gewoon weer wat kinderen die mensen bang proberen te maken? Als ik eindelijk wat rustiger ben hoor ik wat in de tuin, ''Ships vergeten het raam dicht te doen.'' Zachtjes sluip ik naar het raam, dit is een van de weinige nachten dat mijn moeder normaal kan slapen en geen slaappillen hoeft te gebruiken. Zonder geluid te maken bereik ik mijn vensterbank, net als ik het raam wil sluiten hoor ik weer iets in de tuin. Het klinkt alsof er iets door de tuin heen sluipt. Voorzichtig kijk ik uit het raam, niks te zien. Als ik net mijn raam wil dicht doen, hoor ik het weer. Snel draai ik me om en kijk naar buiten, in mijn ooghoek zie ik iets wegschieten. De angst en adrenaline  gieren door mijn lichaam. Wat moet ik doen?! verbeeld ik me dit gewoon? Moet ik mama wakker maken? Alweer tollen de gedachtes door mijn hoofd allen nu zijn het andere gedachtes, ik ben bang. Als ik nog een laatste blik op mijn raam werp, ren ik naar beneden. Ik kijk uit het keukenraam. Niks te zien. Ik sluip naar de woonkamer en kijk ook hier uit het raam, alweer niets te zien. Ik maak een kop thee en pak een appel met dit in mijn handen loop ik naar de trap. Als ik de voordeur bereik, zie ik plotseling twee gele vlekken. Mijn hart begint sneller en sneller te slaan. Dit zijn niet gewoon vlekken, dit zijn ogen. Van schrik laat ik de thee en de appel vallen. Ik hoor boven wat gebonk, mijn moeder komt  naar beneden rennen. Met angst in haar ogen roept ze mijn naam ''Kiki? Kiki!'' Ik blijf verstijfd staan, tot ik plotseling een flinke pijnsteek voel. Het eerste wat me te binnen schiet is dat de thee die ik heb laten vallen mijn voet heeft verbrand. Er ontsnappen een paar pijnlijke kreuntjes uit mijn mond. Snel ren ik naar de keuken toe, pak een theedoek en maak deze nat. Zachtjes dep ik de doek tegen mijn voet aan, niet doorhebbend dat mijn moeder me is gevolgd naar de keuken. ''Wat in hemelsnaam is hier gebeurd?'' vraagt ze. Als ik naar het kapotte theeglas in de gang knik, weet ze genoeg. Nu het theeglas is opgeruimd en we samen op de bank onder een deken zitten, vraagt ze het nog een keer. ''Wat is er nou gebeurd?'' Wetend dat ze me niet zal geloven verzin ik een smoes, ''Ik stootte mijn voet tegen de trap'' zeg ik. Als ik na een tijdje weer boven in mijn bed lig met mijn raam gesloten, val ik eindelijk maar toch in slaap.