A perfect mess

Anyare?

A/N: Masaya akong sinulat tong story kaya nga di ko enexpect na magiging ganito ka taas akala ko short story lang kagaya nung mga nauna kong sinulat, kaya sana magustuhan niyo.

Di mo malalaman ang halaga ng isang bagay kung andyan sya. Di mo matututunan na mahalin ang bagay na nakikita mo. Kaya kung may mga bagay o tao man na di mo pinapansin at inaaruga, tandaan mong tinuturuan mo silang mabuhay ng wala ka. Yun yung pagkakamali na nagawa ko noon. Pano kung iba pala dapat ang kinahinatnan ng lahat ng ito? Pano kung minahal ko lahat ng bagay na meron ako, kahit nga yung mga taong di ko inakalang mahal ako? O di naman kaya, yung mga taong akala ko wala lang, kumbaga by passers lang sa kwento ko, yun pala mahalaga rin sila. Di ko naman inakalang magiging ganito. Kung pwede lang. Kung okay lang na ibalik ang nakaraan. Mag imbento ng time machine para naman maitama ko ang pagkakamali ng nakaraan at nang sa gayun maging maginhawa at masaya ang kinabukasan. Ay hi nga pala. Ako si Hanna. Dating mayaman na ngayon palaboy nalang. Palaboy sa daan, parang di nga ata ako makita ng mga tao, na seen zoned ako. Simula ng maghirap kami parang walang nakakakita at nakakarinig sakin. Dun ko napatunayan na makikita mo ang totoong pag uugali nga mga taong nakapaligid sayo pag naghirap kana, pag wala na ang lahat. Kasi sabi ni Auntie na, "yan ang mahirap sa mayaman, di mo alam kung lahat ba ng nakapaligid sayo mahal ka o pera mo mahal nila." Nagsimula kaming malugi nung nagkasakit si Dad, pinagamot namin sya sa States, tapos napabayaan na ang negosyo, pati nga company nagdeclare ng state of bankruptcy. Di na natutukan ang lahat ng mga dapat na tignan. Yung mga bagay na mismo ako tinake for granted lang.

Hi Dad, sorry madalang nalang kitang nadadalaw. Mahal kasi pamasahi papunta dito eh. Tsaka nga pala Dad, sorry. Kasi yung pinaghirapan mong bahay, wala na. Yung din sasakyan ko nabenta ko na po. Kahit nga yung aso nating si duffy di ko na kinayng isalba. Dad, bakit ganito? Bat lahat ng atin parang binabawi. Parusa ba to? Alam ko hong faithful kayo kay Mom, at sana magkasama kayo ngayon, pero baka may di ka inaamin? Baka nagkasala ka for us to end this way?! Naku Dad! pag nalaman ko talaga di na kita dadalawin.

Napahagulhul nalang siya sa mga masasamang nangyari sa ilang buwan niyang pag-iisa. Maya-maya ay umulan ng biglaan. Wala pa naman syang dalang payong.

"pagminamalas ka nga naman oh. Sige na Dad, bye for now. Promise bibisitahin kita if God permits me to find a job that pays well, I miss you".

Papalabas na sya sa sementero ng..

beep. beep.

"hoy miss! get out of the way!"

"For your info mister! I have a name and that's Hanna! And to point out nasa gilid nako ng daan, di mo ba nakikita?"

"Miss, nasa gilid ka nga ng daan, pero wala ka sa pedestrian lane. I bet you dont even know how to read."

"Hmmp. Excuse me mister. Napakaluwang rin naman ng daan at dito pa talaga sa gilid pinili mo."

"sige na, Im gonna be late, thanks to you. May God bless you this day."

"may God bless you din, antipatikong palaka to."

The rain falls harder this time and as for Hanna,she gets a bad luck.

Many of the people she expected to be in her worst days were gone. Para bang mga kuto na nawawala na kapag namamatay ang tao.

A/N: please check out my other stories and feel free to comment or message me. I'm always free to hear you.
CIAO :)