Capitulo 1

7 0 0
                                        

Otro dia mas en la misma ciudad, con la misma familia y con la misma aburrida vida de siempre.
Me despierto por los insoportables gritos de mis padres que, de nuevo, estan discutiendo, a eso hay que agregarle los llantos de mis hermanos de 5 y 6 años pero no los culpo, no estan acostumbrados a todo esto, no como yo, esto ya es algo normal para mi.

Cuando me levanto, observo mis muñecas con los cortes que ya estan cicatrizando, camino hacia mi baño, y, cuando veo mi reflejo, me decepciono de mi aspecto. Mis ojos color miel ya no poseen ese brillo de inocencia, están rojos por haber llorado toda la noche por los recuerdos que se repetían una y otra vez en mi mente, mis ojeras están muy marcadas debajo de ellos...Mi pelo, todo enmarañado y opaco. Simplemente ya no soy yo.

Entro a la ducha y dejo que el agua relaje todos mis músculos y se lleve los rastros de cansancio y estrés, para que en su lugar quede un cuerpo nuevo y mucho mas relajado. Enjuago mi cabello y me pongo a meditar en cuándo será el día en que las cosas cambien y sea todo mejor. Cuando pienso en eso, lo primero que mi mente recuerda es que solo faltan tres meses para cumplir la mayoría de edad y seis irme a la universidad.

-Isabella, ya está listo el desayuno, baja.- me avisa mi madre desde la cocina.
-Enseguida bajo!!- respondo en un grito bastante histerico del que luego me arrepiento ya que he sonado muy enojada y mi mamá no merece esa contestación de mi parte, ella siempre nos cuidó y dio todo para que tengamos la mejor vida posible.
Mi padre, si se puede llamar asi, es totalmente lo opuesto a ella. Veamos, por donde empiezo? Él todo el tiempo nos decía a mi madre y a mi que no valíamos nada, que solo se quedaba con todos nosotros por obligación, y que mis hermanos habían sido un simple y estúpido error.
Nunca voy a perdonarlo, gracias a él hago lo que hago y estoy como estoy. Me hizo cosas que nunca le voy a contar a nadie, y mucho menos a mi madre.

Volviendo al presente, bajo a desayunar y me encuentro a toda mi familia ya sentada en la mesa, todos ya estaban cambiados y haceados. Lo primero que escucho decir a mi padre es que estoy horrible y que carajos me habia pasado porque prscticsmente era un cadaver, sencillamente delicado de su parte la verdad. Ruedo los ojos. Mi mama no se quedo atras y comenzo a decirme que el no se equivocaba y que me veía demasiado delgada y demacrada, amenazándome con que íbamos a ir al nutricionista y al psicólogo si seguía con esas actitudes me levanto de la mesa, miro a mis dos progenitores y les contesto lo que pienso:

-Ya no me importa, me da lo mismo.- y sin mas nada que decir camino hacia la puerta y me voy ignorando los gritos de mi madre por "haberme atrevido a hablarle así."

Saco mi moto del garaje y salgo a toda velocidad hacia el instituto, ignorando todo a mi alrededor, yo solo acelero.
El viento choca contra mi rostro y esa es la mejor sensación. Es, en estos simples momentos en los que cierro los ojos por un pequeño instante, respiro profundamete y me siento libre de todo, como si fuera un ave encerrada, y me abrieran la jaula y me dejen volar por primera vez.

Me faltaban solo un par de cuadras para llegar, cuando de repente veo como un auto sale de la nada, trato de esquivarlo, pero ya es tarde.
Siento un fuerte dolor en la pierna, cuando escucho una voz pidiéndome que no cierre los ojos. Lo último que veo son un par de ojos café que lucían muy preocupados. 

ESPERO QUE LES GUSTE. ES LA PRIMERA VEZ QUE ESCRIBO ALGO Y ES ALGO CORTO, PERO ME SIENTO CONFIADA 💖

ATTE: ChicaSobreRuedas

Naabot mo na ang dulo ng mga na-publish na parte.

⏰ Huling update: Aug 27, 2018 ⏰

Idagdag ang kuwentong ito sa iyong Library para ma-notify tungkol sa mga bagong parte!

A Different Kind Of LoveMga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon