(Truth) SurfLife

Hoofdstuk 1

Voorzichtig  keek het meisje om, helemaal alleen was ze, alleen in de woest kolkende grijze zee. Daar komt het, het grote gevaarte van zo'n twee meter hoog, snel ging ze klaar liggen, tenen achterop haar hardbord, de golf kwam langzaam dichter bij. Snel begint het meisje te peddellen, ze voelt de stroming van de golf dichterbij komen, langzaam komt de achterkant van haar bord omhoog. Het bord begon vooruit te komen met de stroming mee. Het meisje drukte haar zelf op met haar armen en en zette haar rechtervoet voor op haar board, daar achteraan zette ze meteen haar linker voet neer, achter haar rechtervoet. Snel pakte ze de rails beet en maakte een snelle scherpe draai naar links. dit was het, het moest nu goed gaan van dit moment hing alles af. Het kleine zwart harige meisje zakte door haar knieën en de golf sloeg over. Dit was het moment, het moment waar ze zo lang op gewacht heeft, ze surfde in de tunnel van de golf. Het gevoel was onbeschrijvelijk.
Het meisje strekte haar linker arm uit en raakt met haar vinger toppen de binnenkant van de golf aan. Even leek ze alles te vergeten alles wat er ooit in haar leven gebeurd was ging helemaal langs haar heen. Toen ze haar hooft weer draaide en weer vooruit keek zag ze de uitgang van de tunnen. Het gevoel was weg. Het slanke veertien jarige meisje richt zich weer op het surfen. Dit was het. Nu moest ze weer een scherpe kwart draai naar links maken om uit de golf te komen. Snel probeerde ze vaart te maken en vervolgens maakte ze een perfecte draai.
Het meisje liet zich vallen in het heldere water, ver weg hoorde ze een fluit schrillen, 
het teken dat de wedstrijd was afgelopen. Meteen was het fijne gevoel op slag verdwenen. Snel hees ze zich zelf op haar board en begon met de stroming met te peddelen, naar het Portugese strand.

Ik ben zwart, zwart is mijn lievelings kleur dus ik surf ook zwart. Mijn boord is geel, met zwart. Mijn naam is black, eigenlijk heet ik Marinda, maar toen ik elf was heb ik mijn naam laten veranderen. Ik ben opgegroeid  in Nederland maar op mijn 8e zijn we verhuist naar Portugal. Ik heb altijd al gesurft, ik kom uit zo'n echte surfers famillie. Toen we in Portugal kwamen zijn we aan het strand gaan wonen en ben ik op surfles gegaan. En nu surf ik hier. Bij de Portugese kampioen schappen.
Eenmaal aangekomen op het strand zag ik mijn vriendin juigen, zij doet niet meer aan golf surfen, ze kite nu. Terwijl ik mijn board uit het water sleep komt Agua naar mij toe lopen om m'n board aantepakken. (Agua betekent water). "Je was echt fantastisch, zeker die laatste golf waar je door de tunnel heen surfte, je had Amanda's gezicht moeten zien" zei Agua. Amanda is mijn grootste concurrent, meestal eindigt ze net boven mij maar, dat vind ik niet erg. Ik leef met een doel. Mijn doel is surfen.

Eenmaal omgekleedt stap ik de kleedkamer uit, als ik nou maar door ben naar de volgende heat. Al sik door ga en ik eindig in de volgende heat bij de beste twee, dan mag ik naar de Europese kampioenschappen in Spanje, als je daar in in de finale komt dan mag je naar de wereldkampioenschappen. En dat is mijn doel in het surfen.
Snel kijk ik om me heen, "is Agua er nog?". "Nee die is al weg". Hoor ik iemand zeggen. Ik blijf nog heel even kijken naar de jongere surfers maar dan loop ik weg. Bij de surfschool zeg ik iedereen gedag en pak ik wat drinken, nog heel even kijk ik om me heen en dan loop ik naar boven, naar de fietsenstallingen. Ik heb nog geen zin om al naar huis tegaan dus ik besluit om naar de stad te fietsen, ik heb nog geld bij me en niet geluncht. "Zal ik Agua bellen of ze zin heeft om iets te eten?" Nee, besluit ik, ik ga lekker alleen. Al zins we hier gekomen zij Is Agua mij enige vriendin, af en toe heb ik een beetje het gevoel van een buitenbeentje. Iedereen is wel aardig, maar heel anders en ze vinden mij raar. Ik kan dingen voelen, dingen die niemand anders voelt. Ik voel het bijvoorbeeld als iemand pijn heeft.
Ik rij de stad binnen. "Oh nee hè" er is weer eens markt. Ik stap van mijn fiets af en ga lopend naar een café.