Slipped Away

Prologue

Prologue

Naalimpungatan ako sa mga naririnig kong kaluskos sa ibaba. Idinilat ko ang isang mata ko at tiningnan ang wrist watch. Alas tres y media na pala ng hapon.

Kinusot ko ang mata ko at tamad na bumangon. Ang hapdi ng mata ko. Lumapit ako sa salamin at tiningnan ang sarili ko. Namumugto ang mata ko. Ang pag-iyak ko na naman ang humihile sa akin kanina sa aking pagtulog.

Nagpakawala ako ng malalim na buntong hininga. Nilapitan ko ang side table at kinuha ang picture frame na madalas kong kinakausap sa tuwing nangungulila ako sa kanya.

Napangiti ako ng mapakla. Ang daya mo! You said we’re allies. You said you’ll never leave. My sight suddenly became blurry because of the tears that wants to come out from my eyes. Unti-unti itong pumatak sa glass ng picture frame.

Iginuhit ko ang daliri ko sa glass. Tracing her eyes, her nose and her lips. I will never have a chance to touch these again.

A memory happened five months ago played in my mind, like it’s a movie stucked in my head. Tablets scattered sneaking out from the bottle, a knife, blood stains on the floor, a pale lifeless woman lying on the cold bathroom tile.

Mariin kong pinikit ang aking mga mata at pinilig ang ulo. I let out a hard sigh and wiped my tears away.

It hurts, it’s breaking my heart big time. The day I found her lifeless and unconcious is the day where I felt that the world turn its back at me. I felt that the world left me. I can feel my heart shattering, pieces by pieces.

Napatalon ako ng may marinig akong pagbasag sa baba at kasunod nito ay ang boses ng babaeng pamilyar sa akin.

Oh my fucking gosh! That hell of a bitch is here?

Inilapag ko ang frame sa kama at agad tumakbo palabas ng kwarto. Nasa huling baitang na ako ng hagdanan nang makita ko ang babaeng kinasusuklaman ko. I crossed my arms and raised a brow. Damn! She really do have the guts to come here after what happened to my mom.

Nakita ko siyang kinukuha ang picture frame ni mommy sa dingding nang nalingunan niya ako.

“Oh, Hi there my dear Jamiah. I’m sorry. Did I wake you up?” aniya sa sarkastikong boses.

What is this bitch doing here, by the way? And why is she removing my mom’s frame?

Naglakad siya papuntang sala at inilapag doon ang picture ni mommy. Sinundan ko siya ng tingin. Nang namataan ko ang sandamakmak na frames na nakalapag sa sahig ay walang sabi-sabi ko itong pinuntahan. And to my surprise, it was all my mom’s frames!

Binalingan ko siya na nakakunot ang noo.

“What do you think are you doing, Minerva?”

Like seriously? Could someone please explain to me what the hell is going on?

Ngitian niya ako. Ngiting tagumpay. Agad kumalabog ang puso ko sa sobrang kaba. No. Please tell me that this is just a joke.

“From now on, hija. You better should call me Tita Minerva.”

Pinagtaasan ko siya ng kilay. Tita my ass! And there’s just no fucking way that I'll call her that. No fucking chance.

Tinapunan ko siya ng sarkastikong ngiti. Bitch!

“And why on earth should I call you that? We’re not even relatives. Oh, please. Stop assuming will you? Get your ass out here, Minerva. Or I’ll call the guards and tell them to drag you out from here.” sabi ko at agad siyang tinalikuran.

Tanging ang respeto sa mga nakatatanda lang ang nagpipigil sa akin na kalmutin siya at basagin ang bungo niya. The bitch is raising hell inside our house!