Binnenin

*1*

Daar is het weer, het constante getik tegen mijn deur en ramen. Alsof er iets vanuit buiten naar binnen wil komen, maar geen doorgang kan vinden. Het weet dat ik binnen zit, onbereikbaar, verborgen. Als een konijn in zijn hol, weggedoken voor de wolf die achter hem aan zit. Als een prooi. Ik trek de dekens van mijn bed over mijn hoofd in een hopeloze poging het geluid buiten te sluiten. Tik, tik, tik. Het lijkt steeds harder te klinken, steeds luider te worden. Alsof het steeds wanhopiger wordt. Wanhopig, snakkend naar mijn aandacht. Om vervolgens toe te slaan op het punt dat ik even niet op mijn hoede ben.

Ik hoor het geluid iedere nacht, als het stil wordt op de straten en iedereen op bed ligt of veilig in zijn of haar huiskamer de tijd verdoet totdat ze moe genoeg zijn om te slapen. Dit is de eerste week dat ik niet meer in het weeshuis woon, ik had hard gespaard en hard gewerkt om mijn eigen plekje te kunnen kopen. Het was een klein appartementje aan de rand van de stad. 'Eindelijk alleen' had ik gedacht... blijkbaar was dat niet het geval.

Ik voel me net een klein kind, bang voor het monster onder haar bed of de geest in de muren. Als een van de kinderen in het weeshuis begon te huilen kwamen de verzorgers aan rennen met hun magische monster spray die alles goed zou maken. Ik heb er nooit in geloofd. Voor mij was de wereld al duister en niets of niemand kon dat licht terug brengen. Al vanaf jongs af aan heb ik geleerd dat de wereld vol zit met verschrikkelijke mensen, die de meest gruwelijke dingen kunnen doen. Onwetend, lui, egoïstisch en geen empathie. Altijd zichzelf boven de rest. "Ik ben beter dan jij" zeggen ze dan. Een zinnetje dat ze al van jongs af aan leren. Dat door de maatschappij in hun geweten is geplant. Een zin om voor te leven, naar te streven. Een doel; zo goed mogelijk worden. Maar wat is goed? Een vraag die ik me te vaak heb afgevraagd op zo'n jonge leeftijd.

Maar ik ben nu geen klein kind meer, ik ben 19, oud genoeg om mijn eigen leven op te bouwen, ongeacht wat deze maatschappij wil dat ik doe, of bereik, of wordt. Met mijn nieuwe spuit zelfvertrouwen sta ik op. Ik sla de dekens van me af en stap uit bed. De laminaat vloer voelt koud onder mijn blote voeten als ik naar het raam toe loop. Met een ruk trek ik de gordijnen open. Ik kijk door mijn raam naar de de straat. Het regenwater van een typische Nederlandse bui ligt nog in plassen op de weg. In de verte zie ik een paar auto's over de grote weg rijden. Ik vraag me af waar ze rond dit tijdstip naar op weg zijn. Zou het dringend zijn? Naar het ziekenhuis? Of zouden ze net terug komen van een feestje? Dit is de reden dat ik, volgens Nina, geen hoge cijfers haal op school."Je houdt je te veel bezig met dingen die niet belangrijk zijn, die er niet toe doen. Als je je nou eens bezig houdt met je school dan zou je het veel verder schoppen" klinkt haar zware Duitse accent nog in mijn hoofd.

Ondanks dat ze de strengste in het weeshuis was mis ik haar het meest. Ze was een echt moeder figuur, of tenminste wat ik zag als een moeder. Ik heb namelijk nooit meegemaakt hoe moeders zich gedragen. Mijn moeder stierf vlak na mijn geboorte."Zwak immuunsysteem" hadden de dokters gezegd."We weten niet waardoor het veroorzaakt wordt". Dan mag je jezelf toch geen dokter noemen, als je dat niet weet, had ik jaren tegen mezelf gezegd. Totdat ik ouder werd en zelf dingen moest doen en er achter kwam hoe moeilijk alles was. Een voorbeeld van de onwetendheid van het menselijk ras.

Er loopt een rilling over mijn rug en kippenvel wordt zichtbaar op mijn armen en met stoppels bedekte benen. Het is winter en ik heb niemand om me vóór te scheren dus ik laat het erbij. Een voorbeeld van de luiheid van de mens.

Ik doe de gordijnen weer dicht om de warmte in de kamer te houden. Ik schuifel naar de deur van mijn keuken. Niks achter de deur, mijn angst houd me weer eens voor de gek. Ik kan toch nog niet slapen, de vermoeidheid houdt me wakker. Ik loop de keuken binnen en kijk of er nog genoeg water in de water koker zit. Voor de zekerheid vul ik hem nog wat bij en zet hem terug in de houder, het aan knopje omlaag drukkend. Ik draai mijn rug naar de waterkoker toe als hij een hoop lawaai begint te maken. Ik kan niet goed tegen lawaai als het donker is. Een vreemde tik overgehouden aan het leven in een weeshuis waar ik altijd op mijn tenen moest lopen om de jongere kinderen niet wakker te maken. Waar ik op mijn kop kreeg als ik ook nog maar één decibel te veel aan geluid produceerde. De waterkoker stopt met zijn gepruttel en het lampje gaat uit.

Ik pak een glas met dubbele wanden uit de kast en doe er een zoethout theezakje in. Mijn favoriet. Ik schenk het kokend water in en loop met mijn glas naar de bank die zo'n twee meter van mij af staat. In mijn kleine twee-kamer-appartement. Ik zet het glas op de poef voor de bank en trek mijn benen op tot mijn borst. Zo blijf ik zitten, wachtend tot de theekruiden in het kokend heet water zijn getrokken. Filtratie, heb ik geleerd op school. Dat is de juiste benaming voor het zetten van thee. Dacht ik. Ik wil er niet over nadenken, ik heb scheikunde niet nodig voor mijn studie Menselijk Gedrag. Ik hoor hoe mijn buren luidruchtig de gang op komen. Waarschijnlijk dronken. Misschien stoned. Als ik me concentreer kan ik hun gesprek opvangen."Hij gaf jou zijn nummer?!?" hoor ik een lage mannen stem roepen. Ik weet niet of dat het bedoelt was als een verontwaardigde vraag of of dat het er gewoon zo uit kwam in zijn dronken bui."Ik weet het niet, ik kon hem niet goed verstaan over de muziek" roept een andere man nog harder dan de vorige. Ze slaan de deur hard achter zich dicht, waarschijnlijk het hele huis wekkend. Nog een mooi voorbeeld van menselijk egoïsme. Overduidelijk niet nadenkend over de rest van het gebouw. Geen empathie, ik zei het toch?

Ik pak mijn kop thee op en haal het zakje uit het water. Ik laat het uitlekken voordat ik hem op het aardewerken schoteltje leg op de poef. Voorzichtig lurk ik aan mijn thee, alsnog mijn lippen brandend aan de hitte van de drank. Als ik de thee op heb zet ik mijn kopje op het aanrecht, dat ruim ik morgen ochtend wel op... en anders morgen avond. Ik voel hoe de vermoeidheid de... andere vermoeidheid begint te overwinnen. Ik kruip terug in bed en trek de dekens over me heen. Mijn ogen vallen langzaam dicht en ik val in een rustige slaap, geen nachtmerries dit keer.

Dit was even een voorproefje van mijn schrijf-stijl, ik hoop dat je ervan genoten hebt. Dit was meer een soort inleiding, het volgende hoofdstuk zal ook wel langer zijn dan dit en ook een stuk spannender!

Xxx Justified Writer