Ere fshati...
domethene nenkuptoj ate pastertine qe ate e karakterizon.
Ajer i paster, qeni Babu qe leh jashte deres se jashtme, jo se kalojne njerez
sepse ketu eshte zone aspak e banuar, jemi nga 2-3 familje dhe kaq,
njihemi te gjithe me njeri tjetrin. Babu leh sepse trembet nga zhurma e
traktorve qe punojne grurin, ose nga zhurma e makines se plehrave. Me
pas kalojme te ferma qe kemi afer shpise. Cfare nuk gjen atje, derra, dele,
zogj, pony te vegjel, lepura, etj..
Kjo eshte ambjenti im, shtepiza ime, ne fakt shtepiz nuk eshte por me
pelqen ta quaj keshtu. Bej nje jete shume te ndryshme nga moshataret e
mia, ku te gjitha enderrojne shtepi normale, makina, te dashur qe i
paguajne darkat. Jo! Une sjam keshtu. Po te thoja cfare enderroja kur isha
e vogel do te qeshnit me te madhe, pse? Sepse ai eshte nje profesion
meshkujsh, e une jam femer. Ndiqja gjithmone dajen time kur shkonte ne
pune dhe ndertonte shtepite e te tjerve. Dhe une? Une doja te behesha si ai,
nje muratore. Hahaha. Mos te flasim pastaj per jeten sentimentale qe
enderroj. Dua qe prinderit te ma japin mua kete shtepi qe kemi tani, dhe
une do te kujdesesha shume per te, enderroj te gjej princin tim te kalter,
dhe bashke me te te bejme e shumta 4 femije, me pas une dhe ai te
punojme ate bacen e vogel qe ndodhet mbrapa shtepise me luleshtrydhe.
E di, kerkoj shume, prandaj s'kam gjetur kurre dike qe te ndaje enderrat
bashke me mua. Kush jam une?
Quhem Hayes dhe ketu fillon historia ime..
Me ne fund ora e matematikes eshte me e urryera ime. Une jam ulur afer
dritares, nese zilja sbie per 3 sekonda mendoj se do me zeri gjumi mbi
banke.
Me ne fund eshte dita e fundit e shkolles, dhe mbaroii!! Zilja ra.
Dal nga ajo gabin burgu qe i shkaterron jeten gjysmes se qytetit te Tiranes.
Sapo dal, shoh ate, Kristianen, motren time, e rethuar plot me njerez e
duke lozur me uje dhe tullumbace, normale ajo eshte “e populluara” e
shkolles. Nejse nuk ndalem shume para kesaj, te gjith e dine sesi eshte ajo
ben shoqeri me te paret qe i dalin para. Ndersa une, jam ndryshe, kam pak
shoqe. Dhe sic e imagjinoja ja para meje shoqja ime e ngushte Mirsa.
Shoqja ime e ngushte.. jemi te pa ndara.
Bertet qe nga shkallet: “Me prittt, te ikim ne shtepi bashke”. Marrim te
njejtin autobuz, kemi shtepite afer njera tjetres, dritaret aq afer sa
ndonjehere gjate veres skemi nevoje per keto telefonat, rrjetet sociale, po
ulemi ne dritare me kembet varur dhe flasim, flasim per gjithcka..
Hyj ne shtepi. Era e tortes me cokollat qe po bene mamaja ime te can
hundet. Po tani skam uri, nga lumturia e madhe qe shkolla mbaroj. Ngjit
shkallet iki ne dhome, zhvishem dhe hedh canten tutje. Do e ha pasdite
them, nderkohe qe nje gjum letargjik me zuri mbi shtrat.
