Umudunu Kaybetme !!!

1.BÖLÜM

Merhaba arkadaşlar yine ben..
Bu yeni oturumum. Diğer oturumumu yanlışlıkla kapattım. Burdan yorumlarınızı alabilirim...
Hadi başlayalım o zaman😁

Lise üç bitirdim ve her yaz olduğu gibi bu yaz da İstanbul'a yaz tatiline gidicem.
Ama inanın hiç mi hiç gidesim yok. En iyisi bu konuyu yarın sabah babamla konuşmak. Kulaklığımı taktım ve yatağıma uzandım. Zaten uyuyakalmışım. Uyandığımda çoktan sabah olmuş bile.
Duş alıp üzerimi giyindim ve mutfağa geçtim. Babamlar benden önce kalkıp kahvaltı masasına geçmişler bile. Bende onlara katıldım.

Cesaretimi toplayıp babamla dün gece ki düşündüğüm konuyu konuşmaya karar verdim ve sessizliği bozdum. "Baba ben bu yaz İstanbul'a gitmek istemiyorum." Hani bir umut belki tamam kızım gitme der diye çok umutlandım ama...
Beklediğim cevap gelmedi. "Hayır. Bugün öğleden sonra saat 14:00 da uçağa binip gidiceksin." Dedi. Neye uğradığımı şaşırdım. Tek kelime bile edemeden kalakaldım. Annemle gözlerimiz kesiştiğinde annem beni anlamış olmalıydı ki konuyu tekrar açtı. Ama maalesef ne annem ikna edevildi babamı ne de ben.

Saat çoktan 13:00 oldu bile. Araba da kimseden ses çıkmıyor ve canım acaip sıkılıyor. Arka koltukta kardeşim Serra ile oynuyorum. Çok küçük olduğu için bebek koltuğunda oturuyor.
Anayol da trafik çok fazla ve bu yüzden babam alt yoldan gitmeyi tercih etti ama ben de bu yolu hiç sevmiyorum. Bu yolda çok fazla kaza oluyor ve ben bundan korkuyorum.

Üstüne üstlük bir de canım sıkılıyo zaten. Yol da bitmedi gitti. Uzun yolu hiç sevmem ve canım çok sıkılır. Bitse de kurtulsam...

Bakalım neler olucak 😂