Pieken en dalen

Juliette haalt het sleuteltje uit het slot van haar kluisje.
'Nummer 177,' mompelt ze. Mevrouw Kroon, haar mentor, had haar verteld dat je je nummer goed moest onthouden, en geen sticker met 177 op haar sleutel moest plakken.
'Waarom niet?' had Juliette gevraagd.
'Omdat dan, als je hem kwijtraakt, iedereen alles uit je kluisje kan pikken. Plak maar een sticker met je naam en telefoonnummer erop.' gaf mevrouw Kroon  als antwoord.
Juliette stopt het sleuteltje in haar rugzak en bekijkt zichzelf even in haar spiegeltje. Haar gezicht is bleek, net als gewoonlijk, maar toch denkt ze dat ze nog wat witter is dan normaal. Haar ogen zijn een beetje rood, terwijl ze juist zo goed had geslapen. Van de zenuwen misschien?
Juliette haalt diep adem, stopt ook de spiegel in haar tas en loopt na een blik op haar horloge te hebben geworpen - vijf voor half negen - de trap op.
Ze wordt meegenomen in een stroom van leerlingen, groot en klein, licht en donker, dik en dun, maar allemaal met een grote tas vol boeken. Mevrouw Kroon had Juliette verteld dat als de naam van het lokaal begint met de 1, ze op de eerste verdieping moet zijn. Bij de 2 op de tweede verdieping enzovoort.
Juliette vist in de wirwar van leerlingen haar mobieltje uit de zak van haar witte jurk. Ze had haar rooster opgeslagen zodat ze niet steeds in haar agenda hoeft te kijken.
'H2A begint met Nederlands van mevrouw Kroon, in 203,' leest ze zachtjes voor. Gelukkig, haar eerste les is van haar mentor. Ze had liever dat haar eerste les gewoon aan het begin van het schooljaar was, maar in verband met de vertraging van haar Nederlandse les kon ze pas na de herfstvakantie naar het Napoleon college, had haar docente Iris haar uitgelegd. Bovenaan de trap wijkt ze uit van de menigte en loopt ze naast een klein, kletsend groepje leerlingen over de tweede verdieping. 203 is daar, rechts van haar, en Juliette stapt erop af. De leerlingen zijn haar alleen net voor, en als een groepje zoemende bijen lopen ze het lokaal in.
Als Juliette naar binnen stapt wordt ze door iedereen aangekeken. Ze kan niet goed tegen die druk, dus snelt ze naar het bureau van de lerares.
'Ah,' zegt mevrouw Kroon. 'Juliette, daar ben je, heb je het kunnen vinden?'
Juliette knikt, en werpt een korte blik op de klas. De bel gaat, en iedereen haalt zijn boeken uit zijn tas.
Een blonde jongen komt binnen rennen. Zijn haar zit door de war en hij heeft zijn jas nog aan.
'Tyler toch,' mevrouw Kroon schudt haar hoofd. 'Als ik je nu weg stuur, heb je dan een strafmiddag?'
De jongen bloost en knikt.
'Ga dan maar gauw zitten en stop je jas in je kluisje als je naar de volgende les gaat.'
Tyler mompelt opgelucht een bedankje en gaat snel zitten naast een Turkse jongen.
Mevrouw Kroon gaat naast Juliette staan. 'Jongens-' begint ze, maar ze wordt gelijk onderbroken.
'En meisjes!' roept een bruinharig meisje van achterin de klas.
Mevrouw Kroon glimlacht en begint opnieuw.
'Jongens, meisjes en Thyrza's,' de hele klas lacht, en het bruinharige meisje - Thyrza blijkbaar - wordt rood.
'Dit is jullie nieuwe klasgenoot Juliette. Juliette, vertel eens wat over jezelf.' Mevrouw Kroon gaat weer zitten.
Juliette kijkt nerveus de klas rond en kucht.
'Ik ben Juliette Fabién en-' net als mevrouw Kroon wordt ook Juliette gelijk onderbroken.
'Haha,' roept een jongen met een pet. 'Die meid heeft dezelfde naam als ik!'
Een jongen met blonde krullen rolt met zijn ogen en sist: 'Hou je kop, Fabian.'
Juliette vindt dit maar een rare klas. Kun je nou echt geen normaal woord zeggen zonder onderbroken te worden?
'Nou, ik ben dus Juliette Fabién, ik ben dertien jaar en ik ben vorig jaar-' Juliettes stem stokt als ze een meisje op de tweede rij iets hoort fluisteren tegen haar buurvrouw.
"Iek ben Zjuliet Fabjèn, iek ben dertien jaar en iek ben voriek jaar ..." de buurvrouw van het imiterende meisje grinnikt.
'Ga verder, Juliette,' zegt mevrouw Kroon terwijl ze het meisje een boze blik toewerpt.
'En ik ben vorig jaar uit Frankrijk hierheen gekomen met mijn moeder. In dit jaar heb ik Nederlands geleerd, en eigenlijk zou ik na de zomer al in deze klas komen maar door wat vertraging in de Nederlandse lessen is het na de herfstvakantie geworden.' Het is er allemaal uit voor Juliette er erg in had.
'Nou, het is nog steeds na de zomer geworden toch? Alleen dan heel laat na de zomer!' Fabian buldert van het lachen om zijn eigen grap.
'Hahaha,' zegt de jongen met de blonde krullen sarcastisch. 'Heel leuk hoor Fabian.'
'Nou,' antwoordt Fabian hikkend. 'Het is inderdaad heel leuk. Kijk eens naar de mensen om je heen.'
De kruljongen kijkt om zich heen en ziet heel wat mensen die slap liggen van het lachen.
'Zoek maar een plekje uit, Juliette. Achterin zijn nog twee lege plekken maar je mag ook altijd gewoon naast iemand gaan zitten.'
Juliette kijkt even de klas rond, en ziet helemaal achterin twee lege tafeltjes. Even wil ze daar gaan zitten, maar dan merkt ze de lege plek naast de jongen met de krullen op.
Hij kwam voor haar op, dus gemeen zou hij vast niet zijn. Ze loopt naar de middelste rij en schuift aan naast de jongen, recht voor Thyrza.
'Hoi,' zegt die gelijk. 'Ik ben Thyrza, maar dat had je vast wel door.' Ze grijnst,  en Juliette knikt.
'Christian,' de kruljongen steekt zijn hand uit. 'Of Chris.'
Juliette mompelt haar naam en schudt de hand.
Ze hoort de meisjes op de tweede rij rechts van haar nog wat mompelen over haar accent en haar blik glijdt naar die twee. Een meisje met donkerbruin haar in een knotje doet haar stem weer na, en het Marokkaans uitziende meisje naast haar lacht.
'Je zou toch denken dat Fatima je begrijpt, zij is per slot van rekening ook wel eens gepest om haar afkomst, maar nee, samen met Nina lacht ze je uit,' zegt Thyrza op een toon alsof ze een begrafenistoespraak houdt voor een hond.
'Dus dat Marokkaanse meisje heet Fatima en dat bruinharige meisje heet Nina,' Juliette slaat het op.
'Inderdaad,' zegt Christian. 'Die twee jongens voor Nina en Fatima zijn Pim en Tony. Links zit Pim, die met die bruine kuif, en de ander is Tony. Vertrouw ze niet, ze horen bij Fabian,' hij knikt naar de jongen met de pet twee rijen achter Nina en Fatima.
'Die gast naast Fabian is Marc, en ik waarschuw je, hij is dan wel een stuk kleiner, gemeen is ie wel hoor.' Het meisje naast Thyrza, eentje met grote, blauwe ogen en blonde krullen in twee vlechten, buigt zich naar Juliette toe.
'Ik ben Leila. Die meisjes achter Nina en Fatima zijn Maartje en Miloe, mijn beste vriendinnen.'
'En ik dan?' Thyrza doet alsof ze moet huilen. Leila prikt in haar buik. 'Jij ook, gekkie, maar Maartje en Miloe ken ik heel wat langer.'
'Zijn dit de vaste indelingen voor de tafels?' vraagt Juliette.
Leila knikt. 'Jammer genoeg wel, anders had ik ook een keer naast Maartje en Miloe kunnen zitten. M&M noem ik ze altijd.'
'Dus ik ben niet leuk genoeg?' Thyrza kijkt met een mengeling van teleurstelling, woede en verdriet naar Leila. Ik weet genoeg!' ze draait zich om, weg van Leila, met haar gezicht richting twee donkerblonde jongens.
'Moet je niet even sorry zeggen?' vraagt Juliette geschrokken aan Leila.
'Nee hoor,' lacht Leila, en ze wil er nog wat achteraan zeggen, maar mevrouw Kroon is haar voor.
'Christan, Leila en onze grote toneelspeelster, ik snap dat jullie van alles willen vertellen aan Juliette, maar daarvoor hebben we de pauzes. Sla nu bladzijde 46 open en maak de opdrachten over persoonlijke voornaamwoorden.'
Ze loopt naar het groepje van Juliette toe.
'Sla jij die opdrachten maar over, Christian, jij kunt beter even Juliette helpen met de basis, want ik neem aan dat je die nog niet helemaal hebt geleerd, toch Juliette?'
Juliette knikt. 'Alleen lidwoorden, voorzetsels, zelfstandige naamwoorden en bijvoeglijke naamwoorden. Un sac rouge is niet een tas rood maar een rode tas.' Juliette glimt een beetje van trots als mevrouw Kroon haar complimenteert over haar Nederlands na pas één jaar.
'Goed zo,' zegt Christian zacht. 'En nu: aan het werk!'