Ölüme Aşık Adam

1| Bölüm: Her şeyin başladığı gün

Multimedia; Tanıtım videosu

Kitaba başladığınız tarihi buraya yazın..😊👉

Bir aşk hikayesinden daha fazlası..

🌌İyi okumalar..

♢  ♢  ♢

Bir insan kaderinizi değiştirebilir miydi? Yoksa biz doğduğumuzda mı yazılır kaderimiz?

-" İyi ki doğdun Mira." dedim kırgınca aynada ki kendime.

Başarım için yıllarımı verdiğim gündü bu gün benim. Belki de hayatımda ki en önemli günümdü. Hem doğum günüm, hem de mezun olduğum gündü.

Belki bu sevincimi paylaşacak gerçek bir ailem yoktu. Ama sevgisini damla damla gösteren bir annem vardı.

Anneliği sadece çocuğunu büyütmek olduğunu bana öğreten üvey annem.

Erkenden kalkıp hazırlanmaya başlamıştım. Orada olmak için can atıyordum. Hazırlanırken saatin nasıl geçtiğini anlamamıştım bile. Son bir kez üstümü kontrol edip odamdan çıktım.

Annemin odasına doğru adımladım. Kapıyı açıp içeri girince aynanın karşısın da oturmuş, hazırlandığını gördüm. Hafif bir gülümseme oturdu yüzüme. Belki o buzdan duvarları bu gün kaldıracaktık aramızdan.

-" Anneciğim." deyip akradan boynuna sarıldım. Başını kaldırıp her zaman ki soğukkanlılığıyla cevap verdi.

-" Efendim." dedi. Elinde ki rimeli bırakırken gözleriyle beni süzdü ve "Neden böyle giyindin? Bir yeremi gidiyorsun?" diye ilave etti.

Yanılmıştım. Bu günü hatırlamıyordu. Boşu boşuna sevinmişim. Elimi boynundan çekip geriledim.

-" Unuttun mu gerçekten?" diye sordum üzgün bir ifadeyle.

-" Neyi?"

-" Bu gün doğum günümdü. Üstelik mezun oluyorum. Unutmuş olamazsın." Biraz duraksadıp boynunu arkaya doğru yaslayıp gözlerini bir kaç saniyelik kapattı.

-" Ahh! Doğru ya. Unutmuşum."

-" Her yıl böyle söylüyorsun." dedim kaşlarımı çatarak.

-" Özür dilerim. Akşam gelince hediyeni alırım beraber kutlarız. Şimdi çok acelem var." deyip ayaklandı. Çıkmak için telefonunu ve diğer eşyalarını alırken bende şaşkınlıkla onu izliyordum.

-" Ne yani benimle gelmeyecek misin?"

-" Üzgünüm tatlım çok önemli işlerim var." deyince kafamı iki yana salladım. Böyle biri olmak zorunda mıydı?

-" Ama herkesin ailesi orada olacak." dedim kırgın çıkan sesimle. Gözlerim dolmuştu ama dişlerimi sıkarak kendime engel olmaya çalıştım. Yanıma gelip saçımın bir tarafını okşadı. Elini yüzüm de tuttu ve konuştu.

-" Gerçek ailesi! Ama ben senin gerçek ailen değilim değil mi canım?" dedi. Kurduğu cümle adeta hançer gibi saplanmıştı kalbime. Bunun bir tarifi yoktu aslında.

Çantasını alıp odadan çıktı. Gözümden düşen yaşı sildim. Perdenin arasından yola baktım. Orta yaşlarda bir adam bekliyordu annemi. Evden çıktığın da koşarak ona sarılmıştı. İkiside arabaya binip gitmişlerdi. Demek ki çok önemli işi buymuş. Perdeyi kapatıp duvara yaslandım. Benim derdim hediye falan değildi ki, sadece ailem gibi yanımda olmasını istiyordum.

Kendimi toparlayıp salona indim. Ne olursa olsun bu gün hiçbir şeyin moralimi bozmasına izin vermeyecektim. Bu gün benim günüm. Her şey çok güzel olacak buna eminim. Yalnız olsam bile.