ARAF

Bölüm 1

Bu garip alemde bir geceyi daha beni göremeyen insanların yanından sessizce yürüyerek, onların sevinçlerine üzüntülerine ortak olarak geçirdim. Ne zaman bitecek bu kabus nasıl bitecek bilmeden. Gerçekten artık dönmek istiyordum evime, aileme, hayatıma.. Bütün gece boyunca sokaklarda dolaştım insanları izledim, bazen kendi sorunlarımı unuttum yardım etmek istedim, yapamadım. Dokunamadığım insanlara nasıl yardım edebilirdim. Artık anladım ki bunun bir sonu yoktu, artık hayatım burada geçecekti ve ben buna alışmalıydım.

Son bir aydır yaşadıklarımı düşündüm, kendimi, geldiğim alemi, buradaki insanların yaşamlarını endişelerini, hayat bir danstı aslında bir adım ileri iki adım geri. Kimi için eğlenceli kimi için kurallara odaklanmaktan dans etmenin tadına varamadığı bir oyun. Müzik ne zaman bitecek dansçılar ne zaman değişecek bunu kimse bilmiyordu.Herkesin beraber dans etmek istediği biri vardı ama dansın akışı karşısına kimi getirecek bunu kimse seçemiyordu. kesin olan tek bir şey vardı, herkes eğlense de eğlenmese de dans etmek zorundaydı, yorulsa da devam etmek zorundaydı ve zamanı geldiğinde de çıkmak zorundaydı.

Bense dans pistini şaşırmış biriydim. Buraya gelmek benim tercihim değildi ve geri dönmek için her yolu denedim.İnsanlar garipti buradaki kısacık hayatlarının içinde bile mutlu olmayı başarabiliyorlardı. Sonra düşündüm ben onlardan çok daha güçlüydüm ama hepsinden daha mutsuzdum. Bu böyle devam edemezdi öncelikle yiyecek bir şeyler bulmalıydım. Bir ay boyunca aç kalmak benim için bile uzun bir süreydi. Değil uçmak yürümek bile artık çok zor geliyordu. işe öncelikle yiyecek aramakla başlamalıydım aslında bunu daha önceden düşünmem gerekiyordu, yorgun ve güçsüzken bunu yapmam çok zordu. Düşündüm de bir ay boyunca yiyecek hiçbir şeye rastlamamıştım, ya bu evrende benim yiyebileceğim hiç bir şey yoksa ne yapabilirdim. Sonum böylemi olacaktı, kimsenin beni göremediği bir evrende görünmez bir ceset mi olacaktım. Onların yediklerini düşündüm bir an, deneyebilir miydim? O yiyecekleri yemem mümkün değildi. Şehirde olmasada şehrin dışında Yiyecek bir şeyler bulabilirdim belki. Evet Şehrin içinden çıkmalıydım, belkide daha ıssız bir yerde yiyebileceğim bir kaç mudangam bulabilirdim. O an karar verdim artık başka bir evrende bile olsam hayatta kalmalıydım. Geri dönebilmenin ilk şartı buydu. Bunun için elimden geleni yapmalıydım ve öyle de yaptım.Bütün gün boyunca yürüdüm, bakabileceğim her yere baktım ama yiyebileceğim hiçbirşey bulamadım. Parklar, bahçeler, sokaklar ve restoranlar..Daha fazla dayanamayacağımın farkındaydım. Güneş batmıştı ve gücüm artık tükenmek üzereydi. Karanlık ıssız bir sokakta bir süre daha yürüdüm ve sonunda artık devam edemeyeceğimi anladığımda evlerden birinin arkasındaki küçük bir bayçeye yığıldım. Gücüm tükenmişti ve sanırım bu garip evren benim sonumdu. Yığıldığım yerden insan kahkahaları duyuyordum. Keşke beni görebilselerdi, o zaman belki bir şansım olabilirdi. Aklımdan tüm bunlar geçerken çimenlerin arasındaki küçük kırmızı şeyleri fark ettim. Yemeyi deneyebilirim diye düşündüm ama oraya ulaşacak kadar güçlü değildim. Ayağa kalkmayı denedim ama yapamadım. Olduğum yerden onlara doğru sürünmeye başladım. Birini kopardım, ağzıma doğru götürdüm ve bir ısırık aldım. Ne tadı ne de kokusu tahhammül edilecek gibi değildi ama kendimi bir kaç tane yemek için var gücümle zorladım. Biraz bekledim ama beklediğim şey olmadı duyduğum insan sesleri giderek uzaklaştı ve her şey bulanık bir hal aldı ve sonra her yer karardı..