Desperation

Chapter 1

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες.

Ξημέρωσε.

Ο ήχος από το ξυπνητήρι ηχούσε σε όλο το δωμάτιο.

Βαριόμουν τόσο που δεν έκανα τον κόπο να το κλείσω.

Το άκουγα να χτυπάει και σκεφτόμουν.

Τι με κρατάει να μείνω ζωντανη και σήμερα.

Δεν βρήκα κάτι, κάτι που να μου δίνει την ώθηση να σηκωθω από το κρεβάτι.

Κάτι που να με κάνει να διψάω για ζωή.

Δεν υπάρχει τίποτα!

Χάζεψα για λίγα λεπτά το ταβάνι.

Παρατήρησα ότι έχουμε πολλά κοινά.

Άδεια και τα δυό μας.

Χωρίς αισθήματα και τύψεις.

Μόνο που αυτό έχει συντροφιά τους τοίχους.

Και εγώ την μοναξιά μου.

Σηκώθηκα και ετοιμάστηκα για το σχολείο.

Σχολείο.

Το μισώ τόσο όσο και τους ανθρώπους.

Σε πιέζουν.

Σε αλλάζουν.

Σε κάνουν σκληρό.

Φόρεσα μια μαύρη ψηλόμεση φούστα και μια μαύρη crop top μαύρη μακρυμάνικη.

Χτένισα λίγο τα κοντά άσπρα μαλλιά μου και φόρεσα τα μαύρα αρβιλάκια μου.

Μαύρο.

Το χρώμα μου.

Το χρώμα της ψυχής μου.

Και του μυαλού μου.

Κοιτάχτηκα στον καθρέπτη.

Το άσπρο δέρμα μου έκανε αντίθεση.

Τα μάτια μου ένα ξεθωριασμένο γαλάζιο.

Δεν μου άρεσαν.

Δεν ήταν συνηθισμένα.

Γιατί να μην είναι καφέ;

Σαν των περισσότερων παιδιών;

Δεν μου αρέσει να ξεχωρίζω.

Κατέβηκα στην κουζίνα.

Όλοι καθονται και τρώνε.

Δεν κάθησα, πήρα ένα μήλο και έφυγα για το σχολείο.

Δεν ήθελα να τους χαλάσω την στιγμή.

Ξέρω πως δεν ήμουν ευπρόσδεκτη.

Δεν θέλω να κάνω την ζωή τους σαν την δική μου.

Βαρετή και μαύρη.

Έφτασα.

Μπαίνω στο προαύλιο και κάθομαι σε ένα άδειο παγκάκι.

Φορέσα τα ακουστικά και το R.I.P 2 my youth των the neighborhood ηχεί στα αφτιά μου.

Ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα.

Γεια σαςς☺
Λοιπόν είναι η πρώτη μου ιστορία και πραγματικά ελπίζω να σας αρέσει.

Βασικά έχω εμπνευστεί απο διάφορα γεγονότα που έχω δει ή ακούσει και ορισμένες σκέψεις είναι καθαρά δικές μου.

Δεν περιμένω να έχετε όλοι σας την ίδια άποψη και το σέβομαι αυτό.

Τελοσπαντων όμως, αν σας αρέσει βάλτε ενα αστεράκι βρε παιδιά :ρ