Dırr!! Dırr!! Dırrr!!!
Ah lanet olası alarm! Ne diye böyle uyanmak zorundayım ki?
Hiç uyanmasam daha iyi değil mi?
Kalk Ilgın Demir kalk. Diğer adı ile kedi kız. Aslında sevmiyor değilim sadece fazla bebeksi okadar. Simdi gelelim otobiyografimize.
20 yaşındayım, dövüşçüyüm ah dövüşçü dediğime bakmayın, kaćak bir dövüşçü ne kadar iyi olabilirki?
Yatağımdan kalktım ve odamdan dışarı çıktım, çıkar çıkmaz üstüme koşan erkek bir husky*. Daha isim bulamadım 9 yıldır benimle akadş, berber benim evimde kalıyoruz. Oldukça inatçı ve tatlı ama zararlı kişiler için tam bir kabus. Bana göre ise bir dost.
Bana sarılması ile birlikte bende ona sarıldım ve tüylerini okşamaya başladım.
"Beni özledin mi oğluşum?" sorar sormaz havlamaya başladı, bu onun dilinde evet anlamına geliyordu.
Eğer birşey sorduğunda havlamıyor ya da ulumuyorsa hayır anlamına geliyor.
"Hadi ama koca oğlan daha dün eve geldim ve beraber uyuduk daha ne istiyorsun?" diye söylene söylene lavaboya girdim ve elimi yüzümü yıkadım. Oise hırlamaya başladı sanırım beni biraz kıskanıyor. Çünkü ne zaman ona seslenip dışarı cıkacağım desem olduğu yerden cıkıp yanıma geliyor ve bana öylece bakıyor sonraysa hırlamaya başlıyor.
"Ah neyse rahat uyudun mu bari? Beni sorarsan ben çok rahattım şahsen cünkü senin ve tüylerin sayesinde güzel bir gece geçirdim." ben böyle diyince havlamaya başladı ve benimle beraber mutfağa girdi o kendi mama kabına doğru giderken bende dolaplardan birinde mamayı çıkardım ve onun kabına doldurdum. Ne kadar acıktıysa artık ben daha gevreğimden bir kaşık bile almadan yanıma geldi ve oturdu.
"Hadi benim spor ayakkabılarımı getir dışarı koşuya çıkalım bende bu arada üstümü değiştireyim okey?"
Hazır olduğumda dış kapıya doğru yöneldim. Kapının önünde bir çift ayakkabı beni bekliyordu ama oğluşumu göremiyorum sanırım beni bekleyemedi.
Dışarı çıktığımda soğuğun etkisi ile iyikide kalın giyinmişim dedim kendi kendime.
Yürürken eskiden olanları düsünüyordum. Herzamanki gibi o pislikliği öldürdüğüme binlerce kez dua ediyorum. Geçmişi düsünüyorumda nasılda kadırmıştı beni ya da şöyle söyleyeyim nasılda inanabildim ona? Kendime de kızıyorum bir yandan, nasıl yapabildim ki? Nasıl inanabildim ki? Nasıl? Nasıl ?
Kendime geldiğimde oğluşum bana bakarak komut bekliyor gibiydi. Kafamı salladım ve her zaman bu saatlerde her hafta içi koşarım, aksatmadan. Sonra ise herzaman ki gibi saat 9dan 12ye kadar eski bir mahallede kaçak spor salonunda dövüsürüm. Pek adaletli bir dövüş sayılmaz benim için çünkü karsıma çıkacak kadar güçlü kadın ya da erkek hiçkimse görmedim.
Zaten başıma gelenler yüzünden kendimi dövüşe, motor yarışlarına adadım. Çok para vardı bu işlerde. Ring de rakibime göre para istiyordum eğer kabul ederlerse dövüş yapılıyordu, kaybedersem ben ona o parayı veriyordum o kaybederse ben parayı alıyordum. Olaylar bukadar basitti. Oğluşumla beraber mahalleden sahil yoluna çıktık ben önden o da arkamdan dolaşa dolaşa geliyordu. Ona tasma takmayı sevmem oda istemez zaten. Ben ne istersem hemen yapar, cok sadık bir köpek. Hemde çoğu insandan sadık ve güvenilir.
