"Please 'wag mo akong iwan. Nagmamakaawa ako."
Humahagulgol siya sa harap ko. Nagmamakaawa, nakaluhod.
"Hindi pwedeng maging tayo. Kasalanan ang umibig sa isang katulad mo."
Pinipilit kong hindi umiyak sa harapan niya kahit sobrang nasasaktan na ako.
"Hindi.. Hi-hindi ko kaya. Na-nagmamakaawa ako...." Hinihila niya na ang damit ko.
Gulong gulo ang utak ko.
Hindi ko alam ang gagawin ko.
Hindi ko alam ang sasabihin ko dahil mas nasasaktan ako.
"Sorry..."
Yun lang ang salitang naisambit ng bibig ko sa kabila ng mga libong salita na gusto kong sabihin sakanya.
Napatigil siya at dahan-dahang tinanggal ang pagkakakapit niya sa akin.
Parang tinutusok ang puso ko.
Nagsimula akong maglakad paalis at naiwan siyang nakatulala.
Alam kong masakit...
Pero isa lang ang alam kong tama.
Ang pairalin ang utak bago ang
puso...
-end-
*YOW YOW! HAHAHAHA ANG ARTE KO! Pasensya na. Huehuehue.
YOU ARE READING
Love
Random~ Love is loving the person unconditionally and never listens to those people whose intention is to make the two of you unhappy. ~ So, hello guys! ~( ^O ^ )~ First time ko sumulat ng story . Sana magustuhan niyo! ヽ(^。^)ノ Pasensya na rin sa gramma...
