Verloren

11

Ze luisterde naar de geluiden die nu vertrouwd voor haar waren, al kende ze niemand hier. En niemand wist wie zij was. Ze was een van de vele, een van hun, een schaduw in het leger van de nachtmensen, zij die s'nachts leefden. Zij die in het donker ontwaakten. Zij die overdag waakten.

Ze zuchtte zachtjes, eigenlijk wilde ze haar benen uitstrekken, even haar spieren uitrekken, het bloed laten stromen in haar verstijfde ledematen. Hoe lang ze al in deze bijna foetushouding lag wist ze niet. Tijd was irrelevant, je had de witte tijd, schemer, nacht, donker en de vogeltijd.
Voorzichtig strekte ze haar vingers. Ze wilde niemand storen, geen aandacht trekken, vooral niet van Iwena en Rucho, de twee arka's van haar zijde.
Niet dat ze onvriendelijk tegen haar waren, nee dat niet. Alleen het gevoel dat ze dwars door haar heen konden kijken, haar gedachten lazen, of beïnvloeden door allerlei beelden in haar hoofd te zetten. Plaatjes, die een verhaal vertelden, net als een korte film, documentaire, informatie. Beelden die woorden, zinnen en teksten vervingen, een boek, waar ze naar luisterde door te zien.

Deze wereld was haar vreemd. Of was zin nou de vreemde hier. Hoelang was ze eigenlijk hier. En waar was ze. Ja ergens tussen drie lagen. Ze wist in het begin alleen de tunnel. De tunnel van licht. Helder met de mooiste kleurschakeringen, kleuren die ze nog nooit had gezien, kleuren die ze kon horen naarmate ze verder de tunnel ingezogen werd.

Maar sinds een tijdje, hoelang eigenlijk?, tijd leek hier niet te bestaan, kon ze haar geheugen verder terugsturen, en kreeg ze herinneringen. Herinneringen aan toen. Haar naam, haar familie, haar vrienden, en natuurlijk Marlon. Elke keer als ze terugging naar daar, kwam ook het verdriet, de heimwee, het missen. Ze moest accepteren dat deze tijd weg was, voor altijd. Maar als zij hier was, zou ze hen dan ooit hier terugzien, vinden. Ze had zich heimelijk voorgenomen hen te zoeken, hen van toen. Al had ze begrepen dat ze de enige was die herinneringen had, Zichoo en Marxi, haar twee begeleiders hadden deze niet en zeiden tegen haar dat zij zich dit inbeeldde, dat dit zou vervagen.

Maar de echo's bleven, ze vervaagden niet en verbeelding, nee, haar gevoelens waren te steek aanwezig. Ze had de andere geobserveerd en geluisterd, echt vragen durfde ze niet, iedereen hier leek op zichzelf. Ze leken als robots te reageren, deden ze opdrachten en oefeningen automatisch. Maar er werden wel groepjes gevormd, waar zij geen aansluiting bij kon vinden. Dat zou wel komen, ze was een nieuweling hier, maar nooit een eenling geweest. Toch?
Ze wist dat ze ooit populair was, vrienden had, een rijk sociaal leven, nooit buitengesloten, toen. Toen, eens, ooit, oh wat miste ze die tijd, ze wilde terug, maar dat was haar goed duidelijk gemaakt aan het einde van de tunnel waar geen einde aan leek te komen. Toen.