"Dad! Please teach me how to play piano please."
"I have no time for that, hija" My daddy said. Lagi nalang, samantalang dati halos araw araw may natututunan kami na instruments.
I am Sofia Key. 4th yr student, graduating.
"Dad? Anong oras ka uuwi?" I asked him, pero wala akong natanggap na sagot. Narinig ko nalang na nagsara yung pinto. Yun na, alam ko na ibig sabihin nun. Baka sa isang linggo pa umuwi yun.
I insert my earphones sa tenga ko, hay. Daily routine, bumaba ako para mag breakfast at mag jogging.
"Sofia? Is that you?" Its my mom.
"yes, why?" Sagot ko. Tinanggal ko yung earphone sa right ear ko.
"Ipagpatuloy mo nalang yung 4th year mo sa pinas." What? No way.
"Why?" tanong ko, sa dinami-daming bansa. Bat dun pa?
"Ikaw lang naman yung uuwi dun, don't worry dun ka sa tita mo titira. Diba gusto mo dun? Nandun si Keith." Sabi niya sabay ngiti.
"Ano? Hindi ko kailangan si Keith sa buhay ko. At bakit ako lang? Bat hindi kayo kasama?"
"Anak..."
"What? Ayaw niyo na ba sakin? Sobrang busy niyo ba? To the point na kailangan niyo na kong paalisin?" Ugh, i hate this feeling.
"Anak....your daddy is sick...Last week, nahimatay siya. Pauwi na kami nun, kaso hindi niya kinaya." Sabi ni mama, sabay ngiti kahit alam kong paiyak na siya. Please, wag kang umiyak.
"I don't know what to do that time...ang nasa isip ko lang kailangan ko mapunta yung daddy mo sa hospital. Ni hindi ko nga maalala kung pano kami nakapunta dun eh. I don't remember anything. Ang natatandaan ko lang....yung sinabi ni doc..." and with that, umiyak na siya. Nilapitan ko siya at hinawakan ang isang braso niya.
"What did the doctor said?" I asked my mom.
"Your daddy has a......cancer" lalong humagulgol yung nanay ko.
"this is not a good joke ma. Cancer is not a good joke." I said. Tama naman diba? Wala ako sa mood makipagbiruan.
"I am not joking. You know me. I make permanent decisions if i am serious. So, I decided that uuwi ka muna ng pinas. Kasi anak, walang magaasikaso sayo dito. Yung daddy mo labas pasok na pala ng hospital, ayaw pa tumigil sa trabaho." My mom said.
"Okay." Tipid kong sagot at pinasok ulit yung earphone ko sa right ear ko. Lumabas ako ng bahay namin at naglakad lakad.
"The reason is not enough"
"New environment? New people? Another jerks? Another plastics? Another fake peoples? Hell no."
"Pwede naman muna akong tumigil sa pagaaral at alagaan muna si daddy. I want to stay here, here in US. I don't want to leave..." Sabi ko sa sarili ko habang naglalakad. Di ko alam kung anong nararamdaman ko ngayon. Sobrang mixed emotions. Gusto ko lang umiyak, kaso hindi ko maiyak. I want to hate mom, but i can't..I love daddy so much...
It's my mom who made the decision. Knowing her.....wala akong magagawa
