Ik schrok hevig en de jongen keek me recht in de ogen aan. Ze waren bruin en ze stonden boos. "Waarom sta jij hun af te luisteren?" siste hij woedend. Geschrokken deed ik een stap achteruit. "Ik...ja geen idee, ik wou horen wat ze tegen elkaar zeiden." stamelde ik. De jongen leek wat te ontdooien en begon te glimlachen. "Ja sorry dat ik je zo liet schrikken.." begon hij. "Maar ik kan er niet echt tegen als andere mensen horen hoeveel zorgen mijn ouders zich over mij maken." bekende hij.
Ineens ging de keukendeur open en onze ouders stonden voor onze neus. "Ahh jullie hebben al kennis met elkaar gemaakt zo te zien." zei mijn vader glimlachend. "Uhh ja zoiets." zei ik en de jongen keek naar de grond.
s ' avonds toen ik in bed lag ging ik nog even lezen in de Bijbel en dacht na over alle gebeurtenissen van deze dag. Van Lucas krijg ik echt de kriebels af en toe, en van die onbekende jongen krijg ik geen hoogte. Wie is hij toch? En hoe heet hij?
