Het einde

Deel 11

Hij deed een paar stappen achteruit. De tegel zakte de grond in. Net als de drie tegels eromheen. Verder gebeurde er niets. Gavin en Hadewich bleven op een afstandje staan. Voorzichtig liep Gavin naar het gat dat was ontstaan toe. Het enige wat hij zag was een vierkant zwart gat.

‘Het is donker,’ zei hij.

‘Ik denk dat we er in moeten springen,’ opperde Hadewich.

‘Oh nee, mooi niet,’ zei Gavin. ‘Ik ga niet in zwarte onbekende gaten springen.’

‘Maar je wilt toch antwoorden? Je wilt toch meer weten over die USB?’

‘Natuurlijk, maar wie weet wat er ons beneden wacht,’ protesteerde Gavin. ‘Ik ga absoluut niet.’

Hij liep weg van het gat, langs haar. Hadewich pakte hem bij zijn arm en zoende hem vluchtig op de mond. Gavin zoende terug, want nu kon hij in haar ogen blijven staren. De irissen waren zo groen als jong gras. Hij verdwaalde er bijna in. Met een zacht ploppend geluidje maakte Hadewich zich los van zijn lippen.

‘Eh ja, eh misschien moeten we toch springen,’ stamelde Gavin, terwijl zijn hoofd zo rood werd als een tomaat.

Hij liep terug naar het gat zonder Hadewich aan te kijken, dat durfde hij niet. Hij keek nog even naar de gitzwarte duisternis, haalde diep adem en sprong. Hij viel een aantal meters en het werd kouder. Met een zachte plof landde hij op een groot kussen. Hij stapte opzij zodat Hadewich kon springen. Ook zij landde met een zachte plof op het kussen.

‘Vreemd,’ zei ze. ‘Ik had juist een keiharde grond verwacht. Zou iemand hebben geweten dat we zouden komen?’

‘Ik hoop het niet,’antwoordde Gavin.

Hij deed een stap en nog geen seconde later floepten er een honderdtal lampen aan. Een tunnel werd zichtbaar. De bakstenen muren waren bedekt met oude kranten en het rook er muf. Voorzichtig en op hun hoede liepen ze verder door de tunnel. De ondergrondse gang was lang. Er leek geen einde aan te komen. Na iets langer dan drie kwartier werden de bakstenen van de muren zichtbaar en stopte de tunnel bij een zware, ijzeren deur.

‘Waar zijn we?’ vroeg Hadewich.

‘Geen idee,’ zei Gavin zacht.

Hij had tijdens de tocht geprobeerd te bepalen in welke richting ze liepen, maar ondergronds lukte hem dat niet.

‘Laten we de deur opendoen,’ zei Hadewich.

‘En dan als nog gepakt worden?’ vroeg Gavin. ‘Nee, we kunnen het beste weer terug en het gat naar buiten.’

‘Het gat is veel te hoog. Dat lukt ons nooit. Wat als achter deze deur alle antwoorden liggen.’

Gavin staarde naar de deur. Hij wilde dat deze ellende voorbij was en dat het nooit gebeurd was. Geen achtervolgingen, geen dode Kees, geen explosies. Behalve de ontmoeting met Hadewich. Dat was het enige dat hij wel nogmaals over wilde doen.

‘Oké,’ besloot hij.

Hij pakte de deurkruk vast en duwde die met moeite naar beneden. De deur klikte en ging krakend open. Gavin stond met open mond in de deuropening. Overal waar hij keek waren apparaten aan het piepen, bliepen en boopen. Helemaal aan het einde van de kamer waren enorme radarschermen waarop de binnenkomst , van wat Gavin dacht dat het F16’s waren, werd geregistreerd. Het leek op een militair hoofdkwartier. Op één van de schermen was het infraroodbeeld te zien van één straaljager die aan de grond stond. Wat er op gebeurde kon Gavin niet zien, want zijn aandacht werd getrokken door een brede man die bij het knoppenpaneel van het scherm zat. Hij had zich omgedraaid toen hij de deur hoorde kraken. Het was een man van ongeveer 55 jaar met grijzend kort haar. Hij droeg een legeruniform. Gavin had zich nooit echt in het leger geïnteresseerd, dus hij had geen idee wat voor rang deze man had.

‘Binne jimme hjir einlings?’ zei hij. ‘Ik hie jimme net mear ferwachte.’

Ze keken hem verbaasd en niet-begrijpend aan.

‘Ik zei dat ik jullie niet meer verwacht,’ zei hij. ‘Jullie spreken dus geen Fries. Ik wist dat je kwam. Nadat je in Zwolle het adres had gevonden en opgeschreven wisten we het zeker. Straks ga je op zoek naar de code. Je zult wel wat tegenstand kunnen verwachten van de-’

‘Nee!’

Gavin had er genoeg van.

‘Ik ga helemaal niets doen. Ik ben het zat!’ zei hij luid. ‘Het enige dat ik ga doen, is naar boven gaan via het gat.’

‘Oké, ga,’ zei de man.

Gavin draaide zich om en beende naar de deur.

‘Maar dan zul je nooit weten wie je ouders zijn.’