➡Her PoV ⬅
Tears. It is the only way to get rid of the pain. It' been 2 weeks. 2 fucking weeks without him. Kahit pa man galit ako sakaniya dahil sa mga pananakit niya sakin...mahal ko pa rin siya. Ganun na nga siguro talaga ako katanga.
Sinaktan na nga, mahal ko pa.
It's just so funny how a broken hearted woman cry over the man who's the reason of her heart break. But it's funnier knowing that the man who broke you can only be the man who can fix you.
Sa dalawang linggo kong pag iisa, i realized how hard it is to mend a broken heart. Sobrang hirap pala. Akala ko napakadali lang.
Madalas akong umiyak, lalo na sa gabi. Nahihirapan rin ako sa pagbubuntis ko...because of my cravings, and my morning sickness. But 'two weeks' helped me a lot. Unti unti na rin akong nasasanay sa paninirahan ko rito sa Baguio. Yes, i'm here in Baguio. Dito ko napagpasyahang pumunta, two days after my talk with Nate.
In my two days of stay here, i expected that somebody might miss me and just call me, but then, no one ever did. Even just a simple message. Are they that desperate to get rid of me? Thinking about that makes me cry more.
~
I woke up feeling a bit dizzy. Naramdaman kong tila naduduwal ako kaya kahit hilo man ay pinilit kong makapunta sa bamyo para dumuwal. Pagkatapos ay nag ayos ako at nagpalit ng maayos na damit.
I wore a casual-looking maternity dress and a coat . Since i'm already 3 months and 2 weeks pregnant, kaya mejo halata na ang baby bump ko. Mejo nasasanay narin ako sa lamig kaya mejo nakakapag adjust na ako sa way ng pamumuhay ko rito.
I went out of my apartment and rode a cab to go to mall. Naglakad lakad ako sa mahabang pasilyo ng mall. I just decided to watch the people walking in and out in every shops i pass through.
Matapos ang mahigit tatlumpung minutong paglalakad ay napagpasyahan kong kumain muna sa isang fast food chain. Yes, this is what my baby needs. Food.
Habang kumakain ay pakiramdam ko ay nag iinit ang likod ko. I looked at my back but saw no one... but there's this man from afar who's staring intensely at me. Is it just me or talagang nakatingin siya sakin? Pilit kong inaaninag ang kaniyang mukha but he's wearing a cap thats why i didnt have the chance to know who he is. And whoever he is...why is he staring at me that way? Bigla akong nakaramdam ng matinding kaba sa dibdib. No.
I need to get out of here. Fast.
Mabilis na tinapos ko ang pagkain at lumabas ng fastfood chain.
Pagkalabas ko ay saka lang ako nakahinga ng maluwag dahil wala naman akong napansing kakaiba.
Shit. Sino ba kasi yung taong yun?
Napagpasyahan ko na ring umuwi at magpahinga mataoos ang ilang sandali. Pagdating ko sa apartment ko ay agad akong nagbihis ng maluwang na tshirt at pajamas.
Siguro ay mas mabuting abalahin ko muna ang sarili ko upang hindi ako nag iisip ng kung anu ano. Baka naman namamalikmata lang ako kanina at hindi naman ako ang tinititigan ng estrangherong iyon.
Iwinaglit ko iyon saking isipan at inabala ang sarili sa pagluluto ng carbonara nang may mag doorbell. Biglang binundol ng kaba ang dibdib ko. Myghod. Masyado na akong napaparanoid. Huminga nuna ako ng malalim bago naglakad palapit sa pintuan at dahan dahang binuksan iyon.
Shit. H-he's here.
~
"A-anong ginagawa mo dito, Nate?" Pigil hiningang tanong ko. He's here. He's really here!
And he's standing here in my doorstep. Looking furious.
God.. Ano nanaman bang kasalanan ko?
Napakunok ako at kahit na nakakaramdam ng takot ay pilit ko pa rib siyang hinarap. Galit siya, iyon ang alam ko base sa nakikita ko. Pero bakit?
Galit na hinaklit niya ang kaliwang braso ko at hinawakan iyon ng mahigpit. A-ang sakit... nais ko sana iyong sabihin pero tila naumid ang dila ko. I admit... i missed him. And i love him.. still.
"You really think you can escape? Huh?!" Singhal niya sa mukha ko. Naiiyak na ako dahil sa sakit na nararamdaman. Bakit niya ba ako sinasaktan ng ganito? Diba ito naman ang gusto niya? Ang lumayo ako? Pero bakit siya narito?
"B-bakit ka ba nagagalit? Ano bang problema mo!" Rakot na tanong ko.
"Problema ko? Ikaw! Ikaw ang problema ko! Bakit mo ba ako ginaganito? Why do you keep on running away from me?! Why do you keep on hurting me?! Damn it!" Inis na napahilamos pa ito sa mukha at sinuklay ang buhok na tila ba nawawalan ng pasensya.
W-what? Ako pa ngayon ang may kasalanan? Damn him!
Sinampal ko siya ng makabawi ako sa gulat dahil sa mga sinabi niya.
"Ako?! Ako pa ngayon ang sinisisi mo sa lahat ng to? Huh, Nate? Whatever i'm doing right now is because of you! You made me like this! Kaya wag na wag mong isumbat sakin na ako ang may kasalanan ng lahat when all i did was to love you and protect your child from pain!" Napahagulgol na ako sa iyak. Bakit pa ba siya narito? Para muli lamang akong saktan ang iamukha sakin ang katangahan ko? Alam kong may kasalanan ako. At pilit kong kinakalimutan iyon kahit mahirap... para man lang sa anak namin.
His face softened as he watch me filled with tears. Am i really hallucinating? Or i just saw pain and love in his eyes.
He tried to touch me pero lunayo ako. Nakatakip ang mga kamay sa bibig upang iwasan ang mapahagulgol ng malakas.
"Dont! Bakit na kasi b-bumalik ka pa?! Hindi pa ba sapat ang mga pagpapahirap mo sakin? Ha? Ano? Nasiyahan ka na dahil nakita mo akong umiiyak at nasasaktan? You--" I suddenly stiffened when he hugged me tight. Pumiglas ako pero sadyang malakas siya kaya nagpaunaya na lamang ako. Pakiramdam ko naninikip ang dibdib ko sa sakit. Pero unti unti itong nawawala dahil sa init ng yakap niya sakin.
"See what you can do to me? You can make me easily forget everything because of your touch. You're so unfair." Lumuluhang sabi ko. He chuckled and buried his face on my neck.
"Then i can say that my charms are too hard for you to resist." I felt him smiled.
I smiled too. And that's it. All the pain and anger was gone. In just a snap. "Damn you for making me like this Nate. Fuck you." I whispered while still inside his hug.
"I already did, love. Magkaka baby na nga tayo diba? Unless you want to scream and writhe under me." He teased.
Pabirong hinampas ko siya sa balikat. "You tease. I said, he chuckled but did not respond. He kissed me in the lips while whispering the words i longed to hear.
"I love you too, Nate." I smiled.
Finally.
This is not the end of our story but the still the beginning of the new chapter in my life with him.
-
