Extension Series#1: The Game ♕

Chapter 7&8

Pasensiya na po sa sobrang ate update. Sana po magustuhan niyo ang dalawang chapter. Thank you.

CHAPTER 7

NAGPALAKAD lakad lang si Phoenix sa loob ng kwarto niya. Sinulyapan niya ang orasan at alas nueve na ng gabi. Pang ilang beses na ba niyang
sinulyapan ang orasan? Marahil, isang daang beses na. Hindi siya mapakali. Samot saring emosyon ang kanyang nararamdaman sa mga oras na 'yon. Parang sasabog ang ulo niya sa pagiisip at ayaw man niyang aminin ay tila nasisiraan na naman siya ng bait. Kailangan mong gumawa ng paraan, Phoenix.

"Stop! Stop! Please, stop.." ayaw niyang maririnig ang boses niyon at ang mga salitang binibitiwan nito.

Bawat minutong nagdaan ay tila pabigat ng pabigat ang kanyang pakiramdam. Nahihirapan siyanh kontrolin ang kanyang hininga. Gustong gusto niyang magisip pero sumusuko na ang kanyang katawan. Mahina ka kasi. Napakagat nalang siya sa ibabang labi niya. Iyon nga ba talaga siya? Agad siyang tumungo sa kanang bahagi ng kaniyang kwarto. Kinuha niya ang kanyang gamot na pampakalma. Nangako na siya sa sarili niya na hindi na siya muling gagamit pa nito pero hindi niya maiiwasan. Hangga't hindi pa siya tuluyang gumagaling ay marahil hindi pa siya titigil sa paginom nito. Bakit? Dahil ito lang naman ang magsilbing kanlungan niya. Ito lang ang tumutulong na makabalik siya sa mundong ninanais niya kahit pa panandaliang oras lamang. Kumuha siya ng tubig at ininom ang gamot. Kailangan niya ito kung gusto niyang makapagisip ng matino. Sa sobrang tindi ng pagod ay hindi niya namalayang nakatulog na pala siya.

Maayos ang pakikitungo ni Mabel sa kanyang kapitbahay. Palagi niyang tinutulungan ang mga ito sa panahon ng kagipitan at maging sa kasiyahan ay iniimbita niya ang mga ito. Ang paniniwala niya kasi ay hindi nabubuhay ang isang tao ng siya lang. Mangangailan at mangangailan ito ng tulong sa anumang oras. Kaya naman naging bukas palad si Mabel sa mga taong nanangangailangan ng tulong. Laging nalahad ang kaniyang mga balikad sa mga pasanin hindi naman kanya. Nais niya rin kasi na mangyari sa sarili ang mga bagay na mabuti niyang ginagawa. Kaya naman minahal siya ng mga tao. Sikat si Mabel sa bawat tao sa kanila. Madami itong kaibigan at tila isa siyang santo na minahal ng lubos. Wala sa plano ni Mabel ang pumasok sa politika. Wala rin sa plano niya ang maging isang sikat. Pero sadya atang mabait ang tadhana sa mga tao ay inihalal siya bilang kapitana ng kanilang baranggay.

"Nako, pasensiya na kayo kapitana. Tuwing gabi nalang ay naabala kayo" tumawa lamang siya sa mga ito. Si Lorena, dati niyang kapitbahay.

"Adik ka talaga, Lorena. Sinabi 'ko naman sa'yong Mabel nalang" ngumisi lamang ang babae.

"Isa ako sa mga bumoto sa iyo 'no. Dapat kalang tawaging kapitana, Mabel. 'Wag mo ng ikahiya iyon. Ang dami mong naitulong sa baranggay natin. Tignan mo ako ngayon, kahit gabi na eh, hindi na ako masyadong nagaalala sa anak 'kong si Rogie tuwing uuwi ng gabi. Aba'y, wala ng tambay na mahilig mag adik diyan sa kanto. Wala na ring magnanakaw at gumagawa ng krimen dahil sa binigyan mo sila ng trabaho diyan sa baranggay" ngumiti nalang si Mabel sa mga ito. Hindi pa rin kasi siya sanay sa mga papuri ng mga ito kaya tanging isang ngiti nalang ang ibinibigay niya.

"Ano ka ba naman, Cecilia, ginawa 'ko lang naman ang tungkulin 'ko. Kamusta na nga pala ang anak mo magaling na ba?" ngumiti naman ang babae at tila napapaluha. Hinawakan nito ang kanyang dalawang kamay.

"Salamat, Mabel 'kung 'di dahil sa'yo baka patay na ang anak 'ko" umiling iling siya. Nagabot pa ito ng pera ngunit hindi niya tinanggap. Kakampot na pera lamang ang sampung libo kung para sa buhay ng anak nito.

"Kung gusto mo talagang mabayaran ang utang mo ay tumulong kana lamang sa programa ng baranggay" tumango ito at nagpasalamat naman ang ito at umalis na rin. Naabutan niya ang batang babae sa kanyang sala.