Papa

Broekzak

Lianne gaat naast Eva zitten, niet te dicht bij maar dicht bij genoeg om steunend over te komen. Samen staren ze uit het raam. Vastberaden de roze olifant in de kamer verder te negeren. Emma kijkt naar de ruggen van haar zussen. Als een moederhen die over haar kuikens waakt. Ook al is ze niet de oudste, zo voelde het vaak wel. Eva werd namelijk blind gemaakt voor de verdere problemen in hun gezin en Emma moest alles zelf maar uitzoeken en ondertussen ook nog vaak voor Lianne zorgen. Ze kiest er voor om voorlopig ook de roze olifant te negeren. Om nog even door te gaan met verwerken en rouwen.

Zoey ziet haar kans en loopt naar de man toe.

"Hallo", fluistert ze. Ze probeert zo zacht mogelijk te praten zodat haar stiefzusjes er niet achter komen. Ze had het ook niet kunnen doen, maar dat kon ze niet. Het was te moeilijk om niets te doen, dus dan moest het maar nu.

"Ik heb iets voor je." Zegt ze terwijl ze iets uit haar broekzak haalt. "Klootzak."

Ze stopt hetgeen ze net uit haar eigen zak haalde in zijn zak.

"Wat deed je daar?" Eva staat op en loopt naar haar toe.

Zoey schrikt zich rot. Ze had niet verwacht dat iemand het had gemerkt. Ze had zelfs heel hard gehoopt dat niemand het merkte.

"Niets. Ik neem gewoon afscheid." Liegt ze, in een poging haar hachje te redden.

"Ik geloof er niets van. Volgens mij wil je helemaal geen afscheid nemen." Eva loopt een rondje om Zoey en bekijkt haar afkeurend van top tot teen. "Wat stal je net uit zijn zak?"

"Ik stal niets uit zijn zak. Doe niet zo kinderachtig." Zoey loopt weg maar Eva pakt haar pols vast en dwingt haar weer om te draaien en Eva aan te kijken.

"Kinderachtig? Jij bent degene die iets uit zijn broekzak stal. Heb je dan geen respect voor de doden?"

"Ik heb toch niets uit zijn zak gehaald, dus ja, je bent nu kinderachtig bezig."

Eva's handen bewegen snel naar de broekzakken van Zoey maar voelen als snel dat daar niets in zit.

"Oke, goed, je hebt niets uit zijn zak gehaald. Ik geef je het voordeel van de twijfel. Maar dan heb je er iets in gestopt, want je was bij zijn zak bezig met je handen. Wat heb je er in gestopt?" Eva probeert haar hand in de broekzak van haar vader te steken maar Zoey slaat hem weg. Geschokt kijkt Eva haar aan.

"Ik heb hem iets persoonlijks gegeven. Iets voor in zijn graf. Niet iets voor jou." Zegt Zoey snel voordat Eva haar verder kan beschuldigen.

"Waarom doe je altijd zo? Alsof wij te dom zijn om iets te snappen. Alsof wij niets mogen weten van jouw leven. Alsof je leven zo'n groot geheim is. Alsof je zo geweldig ben. Alsof- Alsof- Voel je jezelf soms beter dan wij? Beter, ja. Omdat je zijn stiefdochter bent? Omdat hij duidelijk meer van jou hield dan van ons. Omdat jij er later bij kwam. Omdat jij zijn nieuwe speeltje bent- was. Omdat je-"

"Hou je klep. Je weet niet waar je het over hebt."

"Je voelt jezelf echt beter dan wij. Omdat papa liever bij jou was. Omdat papa jou en je moeder altijd cadeautjes gaf. Zie je wel! Geef maar toe."

Zoey weet niet goed wat ze moet zeggen. Ze wil heel graag vertellen hoe het echt zat, waarom ze altijd cadeautjes en aandacht kreeg. Waarom hij meer van haar hield dan van hen wist ze niet precies, behalve dan omdat ze niet zijn echte dochter was. Ze was niet speciaal. Niet bijzonder knap. Niet te bloot gekleed. Ze flirtte nooit met hem en vermeed het liefst oogcontact. Na een lange stilte besluit ze toch niets te zeggen. Ze schud langzaam haar hoofd en loopt de kamer uit. In haar eigen kamer gaat ze in een hoekje zitten, haar armen om haar knieën heen. Daar huilt ze alles er uit.

In de woonkamer kan Eva haar nieuwsgierigheid niet beheersen en begint na een tijdje voorzichtig haar vaders zakken af te tasten.

"Eva, doe dat nou niet. Dat is iets tussen Zoey en papa." Emma en Lianne proberen haar nog om te praten. "Het gaat ons niet aan." Maar Eva is vastberaden te achterhalen wat Zoey zo nodig geheim wil houden voor ze.

"Eva, kom op." Emma's woorden komen duidelijk niet aan bij Eva. Ze is te druk bezig met het aftasten van zijn zakken. Tot ze opeens iets voelt. Haar hand verdwijnt in zijn broekzak en komt er weer uit met een langwerpig stuk plastic in haar hand. Trots klampt ze het in haar vuist en steekt het omhoog.

"Zie je wel! Ze stak iets in zijn zak."