The Missing Melody

CHAPTER 5: Encounters part 2

(Yohan)

I woke up in an unfamiliar room with a familiar scent that I really hate. I tried to remember what happened then everything became clear. Inatake na naman ako ng sakit ko na very common na namang nangyayari sakin. Gusto kong lumabas sa room na ito pero bago ko pa mabuksan ang pinto ay may narinig akong iyak ng isang babae sa labas.

"Please. Sabihin nyo po sakin na hindi totoo yan" ate yuri said while sobbing.

Sino kaya ang kausap ni ate at ano naman kaya ang pinag uusapan nila?. Lumabas ako ng kwarto para silipin sila.

"Sorry Ms. Mendez but we have no other options."

There I saw my sister talking to that man..crying . Her cry almost echoed in the whole room.

"Sorry ate. Kasalanan ko kung bakit ka nagkakaganyan. I'm really sorry." Bulong ko sa sarili ko.

I knew it. There is no need for explanations.Nung makita ko palang si ate na umiiyak ng ganon habang kausap yung doctor, alam ko na. Alam ko na kung ano ang pinag uusapan nila. I already knew that there is only a little time left.

Matagal ko na namang tanggap ung kalagayan ko eh. I was born with a weak heart. Kaya lang ayokong makita si ate na nahihirapan dahil sakin. Ayokong makita yung taong mahalaga sakin na umiiyak ng dahil rin sakin. I grew up without my parents. I don't even have the chance to see them. I only know their faces in a photo. Eversince si ate yuri na ang nagpalaki sakin.

Nung marinig ko si ate na papasok sa room, nagkunwari nalang akong natutulog. Hindi ko kasi talaga alam kung paano ko sya haharapin.

"Yohan." She said and sat in my bed.

I hear her sobs. Shit! This is very painful. I feel her caressing my hair.

"Yohan. Don't worry nandito lang lage si ate. Di kita iiwan kaya mag promise ka sakin na di mo din iiwan si ate kahit anong mangyari ha." Lalong lumakas ang hikbi nya pero alam kong pininpigilan nya ang pag iyak.

how can I promise kung kahit ako wala na ding magagawa sa condition ko.? I really hate this. Gusto kong umiyak but i don't want her to worry more. Kung pwede nalang sana na wag nalang ako magkasakit ng ganito o di kaya naman kung pwede lang sana na hindi nalang ako ang naging kapatid ni ate yuri para wala na syang iniiyakan ng ganto eh.

"Yohan gagawa ako na paraan para maoperahan ka.gagawin ni ate ang lahat. Don't worry."

She kissed my forehead.

"I love you my naughty little brother"

That is the last thing I heard before she left the room.

I really really hate this game of death. Its so unfair. You have a chance to take a risk to live but you are not sure if you are lucky enough to win. Kung ooperahan ako sigurado bang mabubuhay ako?

I gave a deep sigh. Ayoko na nandito lang ako sa loob ng kwartong to habang naghihintay ako ng end ko. Tumayo ako at dumaan sa may bintana para makatakas.sigurado namang hindi ako papayagang lumabas ng doctor eh. Hindi naman ako yung may sakit na hirap gumalaw or sobrang weak na kaya kaya kong gawin ung kaya ng mga normal na bata.

I don't want to spent my last moment here. I have a time limit and it keeps on moving.

Umakyat ako doon sa puno. Mas gusto ko dito. Fresh, peaceful and comfortable. I sit on a branch and I closed my eyes.

"Pssst!!!"

..

..

..

"Pssst!!"

..

..

..