အခန်း ၁.၁
လူတစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ် လဲကျနေသည်။ သူ့လည်ပင်းပေါ်တွင် အေးစက်စက်ဓားသွားတစ်ချောင်းက ထောက်ထားပြီး သွေးရဲရဲနီနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးမရှိသော မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူ့ရှေ့မှာတော့ အနက်ရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ အမျိုးသားမှာ ချောမောပြီး ကျက်သရေရှိလှသော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အနည်းငယ်ကော့တက်နေသည့် အပြုံးကတော့ အလွန်အမင်း ဆိုးယုတ်သည့်အရိပ်အယောင်ကို ပေးနေသည်။
"သတ်လိုက်! သတ်လိုက်တော့!"
သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ အော်ဟစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဓားကိုင်ထားသည့်လက်က တစ်ချက်တောင် မလှုပ်ပေ။ အစားထိုးအနေဖြင့် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေကို တစ်ခုချင်းစီ ပြန်ပြောနေသည်။
သူ့မိသားစုကို ဘယ်လိုဖျက်ဆီးခဲ့သလဲ၊ မိဘတွေ၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကို ဘယ်လိုသတ်ခဲ့သလဲ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ကို ဘယ်လိုနှိပ်စက်ခဲ့သလဲဆိုတာတွေကို ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြောပြနေတော့သည်။
"တော်တော့! အပိုတွေ မပြောနဲ့တော့! ဒီတစ်ခါလည်း ထပ်ပြီး သေခိုင်းတော့မယ်!"
ချောမောသောအမျိုးသားက စိတ်ထဲမှာ အံတင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီး ဓားကို မြှောက်ကာ ရှေ့ကလူကို သတ်တော့မည့်အချိန်-
သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် သူ့ဘေးတွင် သေခါနီးအဖြစ် လဲနေခဲ့သင့်သည့် အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး ရွှံ့ကိုပင် ဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်သည့် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းဖြင့် သူ့ကျောကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
သူက မယုံနိုင်သလို ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အမှောင်ထုလို နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများထဲတွင် အချစ်၊ မုန်းတီးမှုနှင့် မလိုလားမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။
