Kamuran

1

Hello bebişlerim, ayy sizi ne kadar çok özledim bir bilseniz. Özellikle üvey babam kitabının karakterlerini çok özledim...

Başlangıç tarihinizi buraya yazar mısınız lütfen 👉

...

Kamuran

İlkokul yıllarım hayatımın en güzel yılları değildi. Okulun en sessiz çocuğuydum, sürekli itilip kakılırdım, herkes benimle alay ederdi.

Bu canımı o kadar yakıyordu ki, bir tane bile arkadaşım yoktu, hep tek başıma takılırdım. Sınıfta bile yanıma kimse oturmuyordu, hâlbuki ben onlara hiçbir şey yapmamıştım...

Birgün, sınıfa sınıfa yeni bir çocuk geldi. Sarışın ve yeşil gözlüydü. Kısa sürede popüler olacağa benziyordu çünkü gerçekten yakışıklı ve dikkat çekiciydi.

Ondan bakışlarımı çekip, pencereden dışarı bakmaya başladım. Muhtemelen o da beni dışlayacak ve alay edecekti.

"Merhaba, buraya oturabilir miyim?"

Başımı çevirip ona baktım. İlk defa bana gülümseyen biri vardı karşımda... Heyecanla, kekeledim "o-otur tabi"

Kalbim hızla çarparken, biri ilk defa benim yanıma oturmuştu.

Öğretmen konuşmaya devam ederken "hangi dersi işliyoruz?" diye sordu fısıltıyla.

"Matematik"

O, eşyalarını çıkarırken birkaç kişi bulunduğumuz tarafa bakıyordu. Daha doğrusu yanımdaki çocuğa bakıyorlardı.

Güzel bir ders sonunda teneffüs zili çalmıştı. Başımı sıraya koyup gözlerimi kapattım.

"Hadi, dışarı çıkalım."

Gözlerimi hızla açıp baktım. Benimle mi çıkmak istiyordu. Kalbim yeniden hızlanmıştı. Ben daha duyduklarımı sindiremezken yeni çocuk kolumdan çekiştirip beni kapıya yönlendirdi.

Çıkmadan evvel sınıfındaki bir kız, Emel, bizi durdurdu. "Merhaba ben Emel, sana bir şey söylemem lazım, bu çocukla dışarı çıkma, benden sana tavsiye."

Ama ben de oradaydım. Sanki ben orada yokmuşum gibi yanımda bu denli rahat konuşabiliyordu ve ilk kez biri beni dışarı davet etmişken onu bana karşı dolduruyordu. Hem de benim yanımda.

Ancak yanımdaki çocuk, adını sormak istiyorum ama çekiniyorum, kaşlarını çattı.

"Bak, birinin yanında bir başkasını küçük düşürmeye çalışmak iyi bir şey değil, ayrıca kiminle çıkacağıma ben karar verebilirim, o kadar aklım var." Deyip kolumdan tuttu ve beni aşağıya indirdi.

Buna inanamıyordum ilk kez bir yanımda olmuştu, ilk kez biri bana destek vermişti. Bu bir rüyaysa uyanmak istemiyordum.

"Şey, senin adın ne?" diye sordum önüme bakarak.