MURASAKI

M

Gregory nauczył się jednej rzeczy jeszcze w Pizzaplexie.

Ludzie wierzą w to, co chcą zobaczyć.

Dlatego kiedy policjant znalazł go tamtej nocy, siedzącego pod ścianą i trzęsącego się z zimna, Gregory pozwolił sobie wyglądać dokładnie tak, jak powinien wyglądać zagubiony czternastolatek.

Nie wspomniał o Glamrock Freddy'm.

Nie wspomniał o Vanny.

Nie wspomniał o nocach spędzonych między animatronicznymi szkieletami ani o krwi.

Nie wspomniał też o tym, że kiedy policjant próbował sprawdzić jego dane, komputer odpowiedział pustką.

Gregory miał czyste akta.

Zbyt czyste.

Teraz siedział w samochodzie jadącym do domu dziecka i patrzył przez zaparowaną szybę.

Miasto przesuwało się za nią w postaci rozmazanych świateł.

— Jak masz na imię? — zapytała policjantka z przedniego siedzenia.

Gregory odczekał dwie sekundy.

— Gregory.

— Nazwisko?

Kolejne dwie sekundy.

— Nie wiem.

Policjantka spojrzała na niego w lusterku.

Gregory spuścił wzrok.

Idealnie.

⸻

Dom dziecka pachniał detergentem, starym jedzeniem i czymś, czego Gregory nie potrafił nazwać.

Pierwszą noc spędził w pokoju z trzema innymi chłopakami.

Druga noc była gorsza.

Trzecia jeszcze gorsza.

Nie dlatego, że ktoś mu dokuczał.

Dlatego, że nie było komputerów.

Przynajmniej nie takich, do których miał dostęp.

Telefon wychowawcy był zabezpieczony.

Komputer w biurze — również.

Monitoring? Stara kamera pod sufitem, połączona z rejestratorem stojącym w zamkniętej szafce.

Gregory zauważył to wszystko przed końcem pierwszego dnia.

Nie potrzebował więcej niż kilku minut.

Zapamiętywał rzeczy automatycznie.

Rozmieszczenie kamer.

Godziny posiłków.

Zmiany wychowawców.

Które drzwi skrzypiały.

Które zamki były nowe.

Które dzieci miały własne telefony.

Kto lubił rozmawiać.

Kto lubił donosić.

Kto bał się ciemności.

Kto udawał, że się nie boi.

To ostatnie było najważniejsze.

Gregory nie chciał zwracać na siebie uwagi.

Miał być nikim.

Cichym chłopakiem w wyblakłej koszulce w paski.